- Oude mensen doen zich jong voor. Want iedereen wil oud worden, niemand wil het zijn. Na het gelukwensen van de honderdjarige wast de burgermeerster zijn handen. Liever opent hij een nieuwbouwwijk. Nieuw is mooi en lekker. Tegenover elk herststukje achteraf in het handenarbeidlokaal staan honderd boeketten fris in honderd bloemenwinkels te stralen.
Toch lonkt het verval. Afwaarts is een berg ook mooi. Schilders schilderen ruines, toeristen fotogrageren tandeloze vissers, Fellini begreep dat de nadagen de mooiste dagen van het oude Rome zijn. Nog steeds willen mannen niet oud zijn, maar ze eisen wel een penopauze op. De cirkel wil rond.
Restaureren we om het oude te behouden of proberen we de tijdelijkheid te ontduiken? Hoe harder we op de radio over de lente zingen, hoe noodzakelijker blijkt de herfst, wanneer de bomen met een zucht van verlichting hun vrucht en blad aan de wind meegeven. Voor hen is het volbracht. Wat verval lijkt, is veelal vervulling.


De schrijver, onder andere bekend van 'Lief dier' (een cultuurhistorische studie over bestialiteit; a.i. 94-08-135-2) beschrijft in zijn bekende vlotte stijl het proces van de veroudering. Naast vergelijkingen over het ouder worden van allerlei dieren komen ook diverse historische gegevens over gebouwen aan de orde, evenals de veroudering van voorwerpen. Uiteraard worden allerlei activiteiten van de mens om het verouderingsproces tegen te gaan of te maskeren, op ironische wijze beschreven. De illustraties, alle zwart-witfoto's of -reproducties, ondersteunen de tekst goed. Het boek is geschreven voor een breed publiek. Het bevat een uitgebreide literatuurlijst en een register.