Als Doris Lessing in 1949 het verdeelde Rhodesië achter zich laat en naar Engeland vertrekt is dat een breekpunt in haar leven. Lange tijd zal ze slechts in haar romans terug kunnen keren naar het land van haar jeugd. In 1992 hoort zij dat vijf biografen onafhankelijk van elkaar haar levensverhaal willen reconstrueren uit de autobiografische passages in haar werk en uitspraken in interviews. Door haar sterke drang de waarheid vast te leggen -hoe onmogelijk soms ook - besluit ze zelf de autobiografie van haar eerste dertig jaar te schrijven. Bij wijze van zelfverdediging, zegt ze in het begin van Onder mijn huid. In prachtige poëtische beschrijvingen staat Lessing voor het eerst uitgebreid stil bij de vroegste jeugdherinneringen aan haar geboorte-land Perzië, het huidige Iran. Met verwijzingen naar haar boeken, maar zonder zichzelf te herhalen, schetst zij hier het volledige beeld van de verhuizing naar Rhodesië en de moeizame verhouding met de - in haar ogen zeer gefrustreerde - moeder. In een droog-ironische, maar zeer heldere stijl plaatst zij haar ontluikende politieke bewustzijn, haar inzet voor de communistische partij en de rassenverhoudingen in één perspectief met haar persoonlijk leven. Werd Terug naar Afrika. Vier bezoeken aan Zimbabwe als opmaat beschouwd, dit boek is de volwaardige autobiografie van de schrijfster tot aan het begin van haar grootse carrière. Onder mijn huid geeft de achtergronden waaruit haar debuut Het zingende gras, de romancyclus Kinderen van het geweld en haar meesterwerk Het gouden boek ontstonden.