Antoni Tàpies is een van de pioniers van de naoorlogse Spaanse avant-garde. Maatschappelijke thema’s overheersen in zijn werk, zijn schilderijen benadrukken het lijden en de onderdrukking die de periode typeert. Zijn vroegere werken werden beïnvloed door het surealisme.

Antoni Tàpies in 2008
In de moeilijke omstandigheden van het franquistische Spanje met zijn strenge censuur, richtte hij in 1948 samen met Joan Brossa i Cuervo, Joan Ponç, Joan-Josep Tharrats, Modest Cuixart, Arnau Puig het avant-gardistische tijdschrift Dau al set op. In 1966 was hij een van de protagonisten van de Caputxinada, een studentenactie voor meer academische vrijheid en kwam daardoor op de lijst van voor het regime verdachte personen.[1]
Vanaf 1950 verbleef hij vaak in Parijs. Tàpies begon als surrealistisch kunstenaar en onderging invloed van Paul Klee en Joan Miró, maar boog al gauw af naar een abstract-expressionistisch schilderen, eerst in de richting van de 'arte povera', daarna met een spontaan handschrift in verf en veel symbooltaal; het oosterse denken had daarbij invloed (kalligrafie). Zijn schilderkunst stond voor hem in het teken van het bewustmaken, zowel geestelijk als maatschappelijk.
In 1984 richtte hij de Fundació Tàpies op. Deze vond in 1990 onderdak in Barcelona en bezit een expositieruimte, een bibliotheek en bijna tweeduizend voorbeelden van zijn werk dat vaak getypeerd wordt als materieschilderkunst.