In 203 werd in Carthago een groep christenen voor de wilde dieren geworpen. Zij weigerden de goddelijkheid van de Romeinse keizer Septimus Severus te erkennen. Een van hen was Perpetua, een jonge vrouw uit een oud en gerespecteerd Romeins geslacht in de stad. Terwijl zij wachtte op haar executie, begon ze een dagboek dat na haar dood werd voltooid door een getuige van de gebeurtenissen in de arena. Dit passieverhaal is eeuwenlang gelezen in de christelijke wereld. Historica Joyce Salisbury probeert antwoord te geven op de vraag waarom Perpetua zich afkeerde van haar liefdevolle familie en haar zoontje en koos voor een verschrikkelijke dood. Daartoe schetst zij het sociale, politieke en religieuze klimaat in Romeins Carthago, waar het christendom een radicale en revolutionaire kracht vormde. Levendig vertelt zij hoe het er in de geïsoleerde vroeg-christelijke gemeenschappen aan toe ging, met hun profetieën, het spreken in tongen en de leidende rol van vrouwen. Op basis van het dagboek en het ooggetuigenverslag van haar dood analyseert Salisbury de 'passie' van Perpetua, haar dromen en visioenen, en haar diepe overtuiging dat God bij haar aanwezig was. Salisbury laat zien hoe Perpetua na haar martelaarsdood uitgroeide tot een geliefde heilige, wier lijdensverhaal eeuwenlang werd vereerd, ook al poogden de kerkvaders uit de vijfde eeuw haar voorbeeld en invloed te minimaliseren. (Publisher's information).