Twee keer doorloopt Onfray in De kunst van het genieten de Westerse beschavingsgeschiedenis. Eén keer aan de hand van de verachters van het lichaam en de predikers van een ascetische moraal. En één keer samen met de levensgenieters die in die geschiedenis altijd met scheve ogen bezien zijn. Zij horen niet tot de 'hoofdstroom' van het denken, zo constateerde Peter Sloterdijk ruim tien jaar geleden al in zijn 'Kritiek van de cynische rede'. Ook hij liet zijn tegen-historie beginnen bij de Griekse 'hondse' filosofen; zijn 'kynici' zijn Onfray's libertijnen. Onfray laat zich minder leiden door Sloterdijk dan door Nietzsche, wiens taalgebruik door menige zinswending heenschemert. Vooral zijn schets van de ascetische traditie laat zich lezen als een historische uitwerking van Nietzsche's kritiek. Het lichaam moest lijden en worden geknecht, opdat de geest kon leven, zo beschrijft Onfray de deprimerende geschiedenis van tweeëneenhalf millennium. Godsdienstige motieven stonden bij de asceten voorop en het christendom heeft weinig nagelaten om de zintuigen te versterven, maar het kwaad wortelt dieper. De quasi-religieuze taboes waarmee vooral het lekkere eten nog altijd omgeven wordt getuigen daarvan, ook al worden ze inmiddels uit naam van de gezondheid uitgevaardigd. Het dieet vormt de moderne vastenplicht, cholesterol het onreine voedsel en ter extra boetedoening wordt het lichaam onderworpen aan de zelfkastijding van het joggen en het fitnesscentrum, zei Onfray in een interview. Veelzeggend genoeg gebeurt dat nergens met grotere toewijding dan in de Verenigde Staten, waar de geloofsbehoefte (wàt dat geloof ook moge behelzen) nu eenmaal onbedwingbaar schijnt te zijn.' (GER GROOT in NRC Boeken, 03.09.1993).