De heer Looijenga heeft in een aantal smeuige verhalen en gedichten, herinneringen aan zijn jeugd, opgehaald en veel verhalen, die hij van zijn moeder heeft gehoord neergeschreven.

„Er is veel veranderd in die halve eeuw in Muntendam." zegt hij zelf aan het slot van zijn boek. ~Ik heb echter een prachtige jeugd in Muntendam gehad, een hoop goede vrienden en een mooie tijd bij de korfbalclub. Ik ben er dan ook dankbaar voor, dat ik opgegroeid ben tussen de Muntendammers, een ijverig volk en trouw in alles."

Muntendam was in het begin van deze eeuw wijd en zijd bekend en de Muntendammers hadden in de meeste dorpen niet zo'n erg beste naam.

Muntendammers waren doorgewinterde kooplieden, in bokking, sinaasappelen, witkalk, zoute haring en negotie. Ze trokken er veelal met een hondekar op uit en sommigen liepen wel veertig kilometer per dag. Je zag ze alle dagen bij de weg. Ze zwierven uit tot Zoutkamp en Delfzijl in noordelijke en tot Emmen en Coevorden in zuidelijke richting. Onderweg hadden ze een vaste slaapplek, vaak bij keuterboertjes, die wel wat geld konden gebruiken en waar ook vaak stiekum drank werd verstrekt, want „voor jenever kon je een Muntendammer midden in de nacht wakker maken."

De bijnaam „kouvreter" hebben de Muntendammers te danken aan het verhaal, dat ze vroeger, in de Franse tijd, eens een koe zouden hebben gestolen, die voor de Franse soldaten bestemd was en die ze met elkaar hebben opgegeten.