Wat is de mooiste rivier van Nederland? Ik weet het niet en u ook niet - en dat is maar goed ook. Gelukkig bestaat er geen top-tien op dit gebied; en als-ie er wel was zou het lijstje vermoedelijke alleen maar onderwerp van verhitte discussies zijn. Er zijn heel wat mooie rivieren in dit prachtige land. Iedereen heeft wel een rijtje favorieten in het hoofd, maar het zou me niet verbazen als de volgorde daarvan nogal eens wisselde. Een rivier op een regendag kan bij voorbeeld een heel andere sfeer oproepen dan op eentje met een strakblauwe lucht. Mede om die reden zijn ze zo boeiend. Bijna alle Nederlandse rivieren zijn al eens beschreven, bezongen of bejubeld. Op de meeste raak je niet uitgekeken, vooral niet als ze door een interessante streek stromen. Dat er nu alweer een boek is verschenen over de Utrechtse Vecht is op het eerste gezicht een afgezaagde gebeurtenis. Maar ik denk dat je het eerder moet zien als een teken dat het riviertje voor velen een bron van inspiratie is, ingebed in een gebied dat zo rijk is aan historie dat het bijna als vanzelf steeds weer een stroom van verhalen produceert. Lucia Albers, kunsthistorica en zeer goed thuis op landgoederen, is duidelijk gefascineerd geraakt door deze merkwaardige rivier, die eigenlijk geen rivier is, aangezien ze niet op natuurlijke wijze ontstaat. De Vecht begint min of meer kunstmatig - bij de Weerdsluis in de stad Utrecht - en is in feite niet meer dan een voortzetting van de Kromme Rijn. Het begin mag dan niet zo spectaculair zijn, de voortzetting is dat zeker wel en Lucia Albers getuigt daarvan in het zojuist bij Waanders in Zwolle verschenen papieren monument Langs de Utrechtse Vecht. Een boek dat tot de beste gerekend mag worden die tot nu toe aan dit gebied zijn gewijd, een aangenaam mengsel van een doorkneed historisch werk en een luchtig opgezette reisgids, helder ingedeeld, gloedvol geschreven, met hier een daar een vleugje romantiek - want Lucia Albers is duidelijk verliefd op de Vecht. En waar woorden tekort zouden kunnen schieten, zorgen beelden voor het juiste zicht op de zaak: een waterval van voortreffelijke foto's van Ger Dekkers, alsmede een aantal uit archieven opgediepte historische prenten. Dat de Vecht zo tot de verbeelding spreekt komt natuurlijk niet alleen door de oer-Hollandse entourage - klapbruggen, molens, rietkragen - maar ook door de onnoemelijk rijke geschiedenis die ermee is verbonden. Nog steeds kun je je vergapen aan de schitterende landgoederen en tuinen die als een kostbare keten langs de oevers liggen gevleid en vrijwel allemaal een boeiend verhaal opleveren. Lucia Albers' verdienste is daarbij dat ze geen overdosering van anecdotes geeft, waardoor de grote lijn onduidelijk werd. Zo ontstond een evenwichtig, interessant portret van een kostelijke rivier en een boeiende omgeving.