Scheppen en herscheppen en de onvermijdelijkheid van conflicten zijn belangrijke motieven in de gedichten uit deze bundel. Meer nog dan in haar debuut Roos is een bloem is een maatschappelijk engagement voortdurend merkbaar. In het tweede deel (over de relatie tussen ouder en kind) is dat engagement gereserveerd voor het persoonlijk leven. Maar al in het volgende deel gaat het over botsingen tussen volken, met name het Israëlisch-Palestijns conflict. In het vierde deel mag dan een landschap (het Nederlandse) aanschouwelijk worden gemaakt waaraan grote conflicten voorbij lijken te gaan, maar het evenwicht is flinterdun:'de zomer van vuur speelt hier niet / nog ontploffen geen granaten'.In het eerste en laatste deel worden alternatieven geboden voor geweld en verdriet. Daar is het licht van Attika - de streek rond Athene als fundament voor onze cultuur - dat staat voor helderheid en rationaliteit en voor de menselijke scheppingskracht. Die laatste wordt niet zonder reserve geponeerd in elke schepping ligt verval en vernietiging immers al opgesloten. Daarnaast heb je het Jeruzalem van de wetten en het besef van goed en kwaad. En tussen die twee staat de kunstenaar wiens taak het is al scheppend te blijven getuigen van menselijk onvermogen. Pem Sluijter doet dat als dichter met een bundel waaruit andermaal een schuchter beleden hartstocht voor de wereld spreekt.