In 2008 verscheen Ik heb de liefde liefgehad, de knappe en uiterst leesbare biografie van Alice Nahon (1896-1933) van de hand van Manu van der Aa. De auteur publiceerde intussen ook de biografie van de culturele en artistieke duizendpoot Paul-Gustave van Hecke. Met de uitgave van de beschikbare brieven van Alice Nahon keert hij naar een van zijn eerste liefdes terug. Hij doet dat aan de hand van een erg fraai vormgegeven brieveneditie waarin hij de teruggevonden brieven van de jonggestorven dichteres annoteert en kadert. Dat gebeurt bovendien op een inlevende manier, met veel stielkennis en zonder poeha. Het verscherpt het beeld van de dichteres en levert erg fraaie illustraties en kanttekeningen op bij haar tragische levensverhaal.In de brieven van Nahon passeert zowat de halve artistieke scene van het Kempense interbellum: de nagenoeg vergeten dichter Jef Leynen (1880-1936) - wellicht haar grote liefde en aan wie ze een aantal hartverscheurende brieven heeft gericht - Gerard Walschap en zijn vrouw Matje Theunissen, Michel Seuphor, Emmanuel de Bom, Lode Baekelmans, de componist Alfons Moortgat of de schrijver en musicus Joris Vriamont die haar liefst op een afstand hield, en voorts nog een flink aantal vrienden en vriendinnen, naast heel wat schrijvende priesters en religieuzen.Alice Nahon zal bekend blijven omwille van de vele straten die her en der naar haar zijn vernoemd, maar evenzeer voor de onvergetelijke versregels