Samenvatting
Sarahs moeder overleed op jonge leeftijd aan borstkanker. Nu ze zelf twee dochtertjes heeft, blijkt ook Sarah slachtoffer van het erfelijke borstkankergen BRCA1 te zijn. In haar strijd tegen deze dodelijke ziekte wordt Sarah geconfronteerd met haar grootste angst dat haar dochters moeten opgroeien zonder hun moeder. Granaatappels eten is een prachtig en openhartig boek over een vrouw die zo bang is haar kinderen te moeten achterlaten dat het haar belemmert een goede moeder te zijn.

'Het boek is knap geschreven, in de soms uitzichtloze situaties moet je toch lachen om de geestige opmerkingen.' – Catherine Keyl, ambassadrice van Pink Ribbon

'Zeggen dat Granaatappels eten prachtig geschreven is, is een understatement.' Daily Telegraph

'Een confronterende, positieve reis langs verdriet, angst, eenzaamheid en kwetsbaarheid.' Kirkus Reviews
Recensie(s)
Nee, de titel verwijst niet naar een alternatieve remedie journaliste Gabriel (een pseudoniem) vergelijkt zichzelf als dochter van een vroeggestorven draagster van het borstkankergen, nu zelf ten prooi aan de ziekte, met de Griekse godin Persephone. Deze werd in de onderwereld gedwongen tot het eten van granaatappels waarmee ze zich verplichtte een aantal maanden per jaar van haar geliefde moeder Demeter (godin der vruchtbaarheid) gescheiden te leven, in wederzijds gefnuikt verlangen. De auteur vertelt chronologisch, met pijnlijke precisie journalisten zo eigen, en aangevuld met wat wetenschapsgeschiedenis, haar ervaringen met deze erfelijke vorm van borstkanker waarvan het gen pas in 1994 wetenschappelijk gedefinieerd werd. Nietsontziend, taboedoorbrekend, en, hoe gek het ook klinkt, humoristisch. Voor iedere volwassene die het aandurft. Enige eruditie is, voor beter begrip, vereist. Zorgvuldig vertaald, met een voorwoord door Catherine Keyl. Paperback met vrij kleine druk.

Ans Mooijenkind-in 't Hol