Samenvatting

In een impuls, zonder afscheid te nemen van zijn vriendin, reist Walter Manning naar een hotel aan de Franse kust. Van het ene op het andere moment geeft hij daarmee toe aan een diep verlangen om verloren te raken, om een vreemdeling te zijn voor anderen en zichzelf. Aan de voorafgaande 762 dagen van geheelonthouding, die hem niet de rust en de oplossing hebben gebracht waarop hij hoopte, maakt hij in de bar van een Frans hotel een einde. Dagen van verwarring en dronkenschap volgen. Remco Campert neemt de lezer mee in het hoofd en hart van zijn benevelde protagonist.

‘Camperts stijl is sober en helder. Achter de ogenschijnlijke eenvoud gaat een onverbiddelijke timing en stilering schuil.’ – Vrij Nederland

‘De in de Nederlandse literatuur verdwaalde solist.’ – J. Bernlef
Recensie(s)




In deze kleine roman - eigenlijk drie nauw met elkaar verbonden levensgeschiedenissen - is de illusieloze scriptwriter Manning de hoofdfiguur. Naast hem komen de actrice Nora en de filmregisseur Mike voor. Oppervlakkigheid kenmerkt alle drie. Ze zijn kleine krabbelaars in de grote wereld van toneel en film, geld en ego’s. Manning gaat er na het onverwachte succes van een film vandoor en sluit zich op in het levenloze gat Duneville om ’te [gaan] leven zonder conventies’, al was het maar als ’de held van een verhaal’. Hij mist zelfvertrouwen en is besluiteloos; hij droomt er zelfs van nooit meer een pen op papier te hoeven zetten. Nora heeft een knipperlichtrelatie met Manning, presenteert zich als de diva, maar heeft weinig diepgang. Carrière gaat voor alles, zelfs voor haar stervende vader. Mike wordt heen en weer geslingerd tussen geld en idealen. Aan Camperts verhaal ontbreekt de ironie niet; bovendien bevat het veel treffende observaties. In dit geconcentreerd geschreven verhaal is Campert (1929) sceptisch over de leefwijze van mensen in een wereld die hij uit ervaring goed kent. Normale druk.