Sadwaende spilet yn dit boek ek de sibbe in greate rolle. Dy sibbe is hjir it slotbiwennersfolk fan de Titema's, earne yn 'e midsieuwen opbuorrele, en taei trochlibjend oant yn en oer de twadde wraldoarloch. Tsjin dizze skimige en skimmelige kollektiviteit as eftergroun forskynt dan op it»foarplan van dit forhael it miswoechsen stal fan Kobe, de haedfiguer, hwaens persoanlike martelgong ta iennichst doel liket to hawwen dat hja, as amper immen it mear leaut, de biologyske draechster wurde moat fan nü libben foar it Titemaskael, dat om ien of oare tsjustere reden fuortbistean moat.

A s in nachtmer je teisteret dizze famyl"** je,enbinammendeald jonkerSjoerd de éangst foar de „wite dea" (t.b.?) dy't op har ündergong troch alle slachten al flamme hat. De jonker, dy't sels anno 1945 alle medyske wittenskip blykber forbygien is, bynt de striid tsjin dizze fijan oan troch syn dochter Lyntsje op de meast barbaerske wize to hurdzjen troch fysike en geastlike tamtearring. Dat slagget net: Lyntsje stjert. Fierders heart ta de spylders op it foarplan „minhear Peter", in hwat dizenige Dütsker, dy't mei de bisetting yn it doarp komt, en dêr it mannelik idool fan sawol Lyntsje as Kobe wurdt. It boek bigjint mei it weromkommen fan minhear Peter, nei de oarloch. Letter folget yn flash back-haedstikken alles hwat oan dit weromkommen foarófgien is, mei de forhalen oer in foarslachte.

„Minhear" Peter heart noch üt de fierte ta de famylje en wurdt ek troch de mystike bloedsban nei it slot lutsen. As de wite dea lang om let Lyntsje helle hat, en Kobe mient dat Peter nou fan har is, moat hja gewaer wurde dat de man troud is. En nei dizze folsleine delslach kriemt it forhael nei boppen Kobe trout mei de alde jonker, neidat dy earst in oerhael hawn hat, en oan 'e ein fortelt hja (it boek is yn ik-foarm skreaun) dat hja yn forwachting is en it Titemalaech wer takomst hawwe sil. En sa is der ek takomst foar Kobe, dy't op it lést „ek in minske" is.