Tegenwoordig wordt de doofpot alleen nog in overdrachtelijke zin gebruikt. Er is dan vooral een verband te leggen met de blunders en het falen van het ambtelijk en bestuurlijk apparaat.
Vroeger, en zeker in de tijd van tante Christine Bruggheman, was de doofpot een gebruiksvoorwerp dat zijn bestaan dankte aan de schaarste van brandstoffen, maar ook aan zuinigheid. Zuinigheid wordt vaak gezien als een eigenschap die grenst aan de gierigheid, maar ze kan ook gezien worden als een respectvol en dankbaar omgaan met de goede dingen die de aarde voortbrengt.

Tante Christine gaf weer lang geleden een prachtige koperen doofpot aan Wil Ament-Aldeweireldt onder de voorwaarde dat zij de inhoud van de doofpot ook zou meenemen.
De inhoud bestond uit oude kookboeken, recepten en een drietal schriften die met de hand geschreven recepten bevatten, waarvan het oudste schrift dateert van 1893 en afkomstig is van Eugenie Aldeweireldt.

De doofpot in zijn oorspronkelijke betekenis bewaart de brandstof die bij het naar bed gaan nog niet verbrand is om de volgende dag weer warmte te brengen.

De doofpot van tante Christine geeft nu door deze uitgave een deel van haar langbewaarde inhoud prijs.

Zuinig zijn de recepten bewaard, maar hun inhoud is rijk en verhaalt van het goede leven in Zeeuws-Vlaanderen en speciaal in IJzendijke rond 1900.

Deze speciale uitgave kwam tot stand met medewerking van Anne-Marie Driessen die het handschrift tot drukletters omvormde, de lay-out van dit boek verzorgde en de recepten uit de verschillende schriften ordende tot een overzichtelijk geheel. Ze heeft dit boek vormgegeven en voor haar past dus een woord van dank.