Onderwerp van zijn fraaie aquarellen zijn al jaren stoelen en tafels. Ook allerlei klassiek geworden stoelontwerpen figureren vaak in zijn werk, dat herinneringen oproept aan het werk van surrealisten als Dali en Magritte.

Via overwegend vrij gewone stoelen en een enkele keer een tafel slaagt Herman Kuypers erin om tal van intermenselijke en universele thema's van een bijzondere kant te belichten. Dit doet hij met een vaardige hand en met zichtbaar vakmanschap en plezier. Zijn associatief sterke beelden hebben een grote archetypische kwaliteit.
De stoelen die Herman Kuypers in de loop der jaren in uiteenlopende situaties heeft verbeeld vormen voor hem een soort familie, alle door hem ooit getekende stoelen maken er deel van uit. Eenzaam, verloren in de massa, verzameld in een kring, beschadigd, trots, raadselachtig, kleurrijk of onmogelijk, niets is onmogelijk.
In elk willekeurig gezin hebben stoelen veelal een vaste plek en iedereen heeft ook zijn lievelingsstoel. Het is een indirecte manier om iets te zeggen over het begrip 'familie' waar sommige zaken direct heel duidelijk zijn en andere pas later opvallen. Natuurlijk is het ook een verwijzing naar de sitcom uit de jaren '70, waar eigenlijk ook niets was wat het leek en de verrassing of zo u wilt grap steeds weer zat in het spelen met het anticiperen van de kijker op het vertrouwde.
Via de titels geeft hij een onverwachte extra 'lading' aan veel van de werken en blijkt hij ook niet gespeend van humor, een verademing in de vaak zo serieuze kunstwereld. 'Leerstoel', 'Rietveld' of 'Schildersstoel' zijn in dit verband zo vreemd nog niet, maar wat te denken van 'Prothese' of ''Transplantatie' om maar te zwijgen over ''Optocht', 'Spiegel' of 'Shadowdancing'?
Nu zult u zich afvragen: ''Vanwaar die fascinatie voor stoelen?'' Een deel van het antwoord zit 'm in het bijzondere van het gewone waar Kuypers door gegrepen is. Het heeft zeker ook te maken met zijn voorliefde voor het perspectief, een logische basis die nu eenmaal onontbeerlijk is voor een stoel, waardoor deze zich beter voegt in de diverse perspectivische grids.
Of hiermee alles verklaart is?