Het begint met een hoofdstuk over de ouderling in de Heilige Schrift, daarna zien wij hoe de ouderling al vroeg in de geschiedenis der Kerk "geknecht werd en tot priester misvormd”.

In de dagen van de Reformatie is het Calvijn geweest, die een einde gemaakt heeft aan de vernedering van het ambt der ouderlingen. Aan de ene kant is de ouderling de gelijke van de dienaar des Woords, anderzijds van hem onderscheiden. Vele vragen rondom het praktisch functioneren van het ambt van ouderling komen in dit boek aan de orde. B.v. het toezicht op de prediking in verband met de vrijheid en de gebondenheid der prediking, ook over de ligging der gemeente. De discussie over één en ander zal wel niet spoedig een einde vinden. Schrijver houdt een sterk pleidooi voor de afschaffing van het gebed in de consistorie; ik geloof niet, dat hij hierin moet worden gevolgd, al weet ieder van moeilijkheden ten aanzien van deze voorbede. Over de Herv. Kerk en haar nieuwe kerkorde las ik hier en daar in dit werk; de formule in gemeenschap met de belijdenis der vaderen” acht schrijver een "glibberige uitdrukking”. Ik heb de indruk, dat schrijver niet geheel inkomen kan hoe de worsteling van velen om te komen tot een verantwoord functioneren van de belijdenis.

Al met al een boek, dat wij gaarne in de handen van onze ouderlingen, die naar het formulier van bevestiging moeten zgn getrouwe wachters over het huis en de stad Gods”, zullen zien.