Zulk een werk is een teeken des tijds, en het wijst er op, dat het werk der Evangelisatie hoe langer hoe meer de belangstelling der kerk heeft. Jaren lang is hier een leemte geweest, maar thans werkt alles mee om aan de Kerk haar kans te bieden, de vervreemden van God en Zijn Woord te zoeken, In de levensleegte van het heden, bij den moeitevollen levensstrijd en bij het uiteenvallen van stelsels, waarop jaren lang was vertrouwd, maar die niets dan teleurstelling brachten, heeft de Kerk nog een boodschap, de boodschap des levens te brengen aan deze verdoolden.

De schrijvers erkennen in het „Woord vooraf”, dat het beter was geweest om een dergelijk handboek door één auteur te laten samenstellen. Ongetwijfeld zou daardoor de eenheid van conceptie beter tot haar recht gekomen zijn. Maar alle schaduwkant heeft ook zijn lichtzijde, Door deze verschillende schrijvers uit de kringen van Jachin en Filippus en het Verband van Gereformeerde Evangelisatiecommissie krijgen wij een veelzijdigen kijk op dit zoo veelzijdig werk. Ook in dit boek blijkt het weer, dat de verdeeldheid en versplintering van het kerkelijk leven nooit ten goede kan komen van dit schoone werk, dat toch bedoeld het afgedwaalde te zoeken, en het weggedrevene te verzamelen.

Maar waar kan, moet samenwerking worden gezocht. (blz. 28). Het artikel „Methode van Evangelisatieprediking” lijkt mij zeer goed geslaagd, als het er op wijst, dat alle apologie in de Evangelisatie slechts betrekkelijke waarde heeft. Apologie mag er nooit zijn om te overtuigen, want geloof is geen begrippen-leer, maar moet er zijn om te getuigen en dan heeft de apologie in het werk der Evangelisatie haar plaats.