Meteen na het uitbreken van de oorlog meldt Paul Alverdes zich vrijwillig aan voor de dienst. In 1915 raakt hij zwaargewond. Hij krijgt een kogel door zijn keel. Twee jaar duurt zijn herstel waarin hij heel langzaam weer leert praten. Deze hospitaalperiode is de inspiratiebron voor Het Fluitersvertrek.

De `fluiters' zijn drie Duitse soldaten en een Engelse krijgsgevangene. Ze worden alle vier behandeld aan een kogelwond aan de keel die de luchtpijp afsluit. Ze kunnen ademen door een zilveren buisje dat in de keel is geplaatst Dat veroorzaakt een fluitend geluid. Het Fluitersvertrek is het verhaal over de band die tussen deze vier mannen ontstaat. Hun gemeenschappelijke handicap bindt. Hun lijden, veroorzaakt door de oorlog, slecht barrières en geeft ruimte aan vriendschap. Zij wordt met grote tederheid, charme en humor beschreven. Alverdes verbloemt de waarheid niet maar beschrijft haar zeer fijngevoelig en met grote vaardigheid.

Cyril Falls bekroont het boekje in zijn standaardbibliografie van boeken over de Eerste Wereldoorlog met drie sterren. Slechts drie andere romans delen deze uitverkiezing. Het is dan ook vreemd dat dit boekje nog niet eerder vertaald is in het Nederlands. Dulce et Decorum geeft het graag een prominente plaats in zijn Bibliotheek van de Eerste Wereldoorlog, waardoor de Nederlandse lezer eindelijk in de gelegenheid is kennis te nemen van dit wonderbaarlijke verhaal.