Met een lijntje coke, dacht King, of met een fikse slok op zou je je in kunnen denken dat je je op de set van een low-budget horrorfilm bevond.
Maar het was een kelder. Een kale, stinkende kelder. En er draaide geen camera. Evenmin had hij iets gebruikt. Hoewel het er niet toe deed, vroeg hij zich af of de dode man in de kettingen dat wel had gedaan om het zover te laten komen. Doorgaans zag je dat aan de ogen, maar wat kon je nog zeggen als er geen ogen meer waren ? Old Shatterhand, dacht King. Winnetou en Old Shatterhand. Het bleekgezicht-met-de-gespleten-tong tot aan ? In nek ingegraven in een termietenhoop, de ogen uitgestoken, de kassen ingesmeerd met honing. De schedel gescalpeerd, dat ook, maar het hoofd van het lijk in de kettingen leek, ondanks het nekschot, nog in tact, het donkere kortgeknipte haar zelfs onberispelijk gekapt, en het rook in de kelder niet bepaald naar honing.
King schatte dat het lijk er zekere al een dag of drie, vier had gehangen. Nog een godswonder, dacht hij, dat de kettingen het zolang hadden gehouden. Ze moesten het minimaal met twee man gedaan hebben. Niemand hees in z'n eentje een volwassen man op die manier omhoog.
In Superdeal, het derde deel in een serie over de verzekeringsdetective King, raakt King verzeild in een doolhof van intriges die hem uiteindelijk tot in het 'Torentje' brengt waar een bloednerveuze premier het slachtoffer dreigt te worden van zijn eigen topambtenaren.