Samenvatting

In de Naam is een bundel van liefde en loutering. In vier series 'Gesproken Liedjes' beschrijft de dichter het begin, de korte bloei en het einde van een liefde, en zijn pogingen om aan de kwellingen van het verlangen te ontkomen. De 'Gesproken Liedjes' zijn verfrissend direct van toon, van een soms ontwapenende eenvoud, en zowel amusant als ontroerend, zowel teder als venijnig. Vier lange 'Liederen' over afscheid, heimwee en gemis, vormen de aangrijpende intermezzo's die In de Naam een opvallende, allengs grimmiger wending geven - een wending die uiteindelijk voert naar een even hilarische als lyrische 'ontknoping'.
Recensie(s)




Pieter Boskma mythiseert graag gevoelens, hij vergroot ze uit, geeft ze metafysische kantjes, plaatst ze in het ruime kader van een landschap of van de natuur. Hij wil, zo doende, kennelijk zich meten met Herman Gorter, ook wat de versvormen betreft, waar hij in 'In de naam' gebruik van maakt. De uitersten in deze zijn de liedjes en de lange en brede, epische intermezzo's, hier liederen genoemd, die handelen over afscheid, heimwee en gemis. Het begint allemaal met een kortstondige, maar hevige liefde, waar een eind aan komt. Dan wordt Boskma, geheel in de romantische traditie, een dichter van het verlangen. Hij zweeft door het Friese landschap, waar nog de stemmen klinken van Gorter en Slauerhoff, en door het Toscaanse landschap, dat weer andere gevoelens bij hem losmaakt. In de afwisseling, en de ontwikkeling, binnen de bundel ligt zijn grootste kracht. Op de keeper beschouwt staan er veel slappe en onnodig uitvoerige passages in 'In de naam', die doen verlangen naar wat meer zelfkritiek en bondigheid, wat meer eigenaardige plastiek ook, die het vers ruggegraat kan geven, zoals Vestdijk al zei.
(Biblion recensie, T. van Deel.)