"Natuurlijk heeft de echtgenote van de predikant geen of nauwelijks hulp in de huishouding. Eenmaal per week is het dan ook feest, het gezin gaat buitenshuis eten, eenvoudig maar feestelijk. Zij komt los van haar functie van domineesvrouw." „Ze moet per dag heel wat telefoontjes verwerken en dan maar vast aanhoren wat voor haar man bestemd is. Ze werd ook enkele maanden lang telkens opgebeld door een man die obscene taal tegen haar uitsloeg. De man was niet te lokaliseren. „Ze ontvangt querulanten aan de deur. Ze moet de vrouwenvereniging leiden en doet dat niet met groot gemak maar wel goed. Ze mag ook de ellende die haar man thuisbrengt helpen opvangen. De kinderen moeten gekleed en gevoed worden en dat gaat niet vanzelf. Ze moeten op tijd naar school terwijl ze niets liever zou willen dan doodmoe in haar bed blijven liggen."

Al herkent menige Nederlandse domineesvrouw zich misschien hierin — dit is geen Nederland, maar Amerika. Het bovenstaande maakt deel uit van de Amerikaanse ervaringen van de arts en psycholoog prof. dr. N. Beets, buitengewoon hoogleraar in de algemene psychodiagnostiek te Leiden, en achterkleinzoon van Nicolaas Beets, schrijver van de vermaarde Camera Obscura.

Prof Beets (53) tekent dit beeld van een (zo men wil van "de") Amerikaanse domineesvrouw in zijn bundel essays Jeugd en welvaart. Hij verzamelde hierin eenn aantal publikaties, die in tijdschriften waren verschenen. Het is lang niet altijd lichte lectuur; menselijke verhalen zoals het bovenstaande, bevorderen de leesbaarheid voor de gewone lezer.