Gedeelte van een recensie uit 1944 :

Bruins onderzocht de 457 kinderen van 107 gehuwde gestichts-
schizophrenen, die gemiddeld ruim 15 jaar (tusschen 1900 en
1940) in het gesticht Brinkgreve geasyleerd werden verpleegd en
allen in dementie [ schizofrenie ] eindigden. De gehuwden zonder kinderen telde
hij mede. Hoewel kinderloosheid bij de gehuwde schizophrenen
tweemaal zoo frequent was als bij de doorsnee-bevolking, bleek
de vruchtbaarheid der gehuwde gestichts-schizophrenen niet be-
langrijk lager dan die van de doorsnee-bevolking. Het materiaal
van Bruins pleit dan ook geenszins voor de door sommigen ge-
propageerde meening, dat de schizophrenie vanzelf door „Selbst-
ausmerze" zou uitsterven! In dit verband zie men ook blz. 144,
waar een ± 30-jarige schizophrene patiënte wordt vermeld: „een
„poging om patiënte weer eens thuis te verplegen mislukte ten
„eenen male, zoodat zij na een week weer naar de inrichting terug
„moest en 40 weken later het derde kind werd geboren"! Bruins
baseert echter zijn eugenetische slotstelling voornamelijk op zijn
berekening, dat 3,9% van de kinderen der schizophrene ouders
eveneens door deze ziekte zullen worden aangetast, terwijl voor
de doorsnee-bevolking een schizophrenie-percentage van 0,85%
wordt aangegeven.
Van de 457 kinderen vond Bruins 44,4% niet opvallend en 36,9%
psychisch opvallend, waarvan slechts 3,9% psychotisch, dat is
18 stuks. Rekent hij de kinderen beneden de 20 jaar niet mede
(deze zijn immers nog te jong om al reeds psychotisch te zijn),
dan komt hij tot een getal van 6,1% lijders aan psychose bij de
kinderen van schizophrene ouders. Bij deze 18 psychotische kin-
deren vindt de schrijver de helft, dus 9 schizophrenen (5 zekere
en 4 waarschijnlijke). Zoo zou hij op een erfelijkheidsprognose
van slechts 3,05% komen, doch gecorrigeerd volgens Weinberg
wordt het schizophrenie-percentage 3,9%.