uitg. T. Bolland, Amsterdam, 1974. Deze twee werken zijn de eerste van een serie Ethisch Commentaar, waarin onderwerpen op het gebied van de ethiek worden besproken.

Douma schrijft duidelijk en zonder omhaal over een onderwerp, dat wel heel veel in discussie is, de homofilie. Hij doet enige grepen uit de geschiedenis en het is verootmoedigend te lezen, hoe men tegen homo's optrad. Op de voorgrond staat, wat de Schrift zegt; hier wordt homosexualiteit als zonde gebrandmerkt.

Ergens las ik in dit betoog: De zweep wordt niet gehaald over de zondaren, maar het medicijn wordt aangereikt aan hen, die ziek zijn. Eenvoudig liggen deze problemen niet. Hebben wij hier te doen met aanleg? Is het een kwestie van constitutie? Van milieu? Niemand zal de betekenis van het milieu klein achten. Is het juist te spreken van ziekte? Ik aarzel steeds meer, gebruik dit woord wel, maar clan tussen aanhalingstekens. De auteur spreekt o.a. van creatuurlijke ontaarding. Terecht haalt de schrijver het wijze woord van Rümke aan: Wij weten niet genoeg van het sexiiele leven van de mensen.

Is het niet, zo vraagt Velema in zijn ^verk over de bijbelse vreemdelingschap, per definitie een mislukking als men probeert vreemdelingschap en ethiek in één verband samen te brengen? Hij bespreekt de bijbelse gegevens, wijst op enige gedachten van Calvijn, op de opvatting van

.\alclers, van Kuyper en diens beschouwingen over tie gemene gratie. Hij werkt de stelling uit, dat antithese op generlei wijze een belemmering behoeft zijn voor solidariteit en eindigt met: Tussen wettitisme en quietisme voert de weg van bijbelse vreemdelingschap.

Ik hoop, dat nog menig deel in deze serie zal uitkomen.