Zolang de bewapeningswedloop aanhoudt neemt ook het aantal publikaties hierover gestaag toe. De laatste ontwikkeling in de literaire escalatie vormt het deze week verschenen boek van de aan de Groningse universiteit verbonden polemoloog Hylke Tromp. ,,De NAVO-staarders — de bewapeningswedloop voor arbeiders verklaard". De pretentieuze titel is nogal misleidend. Tromps boek mag dan uitermate vlot geschreven zijn hij is een uitstekend stylist —, het past allerminst bij de sfeer van de pruimtabak. Tot het einde toe blijft het typisch een werkje voor de jongens van de intellectuelenclub. Verder houdt het boek zich nauwelijks met de NAVO als zodanig bezig. Het is in feite één lange tirade geworden, op een toon van permanente verontwaardiging die het absurde karakter van de bewapeningswedloop onderstreept. Een genadeloze maar controversiële analyse, waarbij Tromp zijn voorbeelden vrijwel uitsluitend in het Westen zoekt, maar tegelijkertijd toegeeft dat de zaken in het Oostblok wel niet veel anders zullen liggen. Aan het einde van de uitgave spreekt Tromp (PPRlid) zich zelfs uit voor voortzetting van het Nederlandse NAVO-lidmaatschap mits het binnen dit bondgenootschap komt tot „een serieuze vredespolitiek, een herziening van de militaire strategie en een druk in de richting van democratisering van bondgenoten". Wordt binnen bijv. twee jaar niet aan deze voorwaarden voldaan dan zou ons land het lidmaatschap moeten opzeggen. Samenvatting Een betere samenvatting van het boek is moeilijk te vinden dan in wat Tromp zelf op pagina 123 vaststelt. „Zo wordt de conclusie onontkoombaar dat bewapeningspolitiek zeer weinig te maken heeft met een „vijand", met „dreiging" en met politieke stappen of met militaire gestes van een of andere potentiële tegenstander, maar dat bewapeningspolitiek-verloopt als een autonoom proces, gestuurd door gevestigde^ instituties en machtige belangengroepen in elke nationale staat en bevorderd door internationale allianties. Het zijn minder externe factoren die de bewapening op gang houden dan wel interne: het zijn minder de Russen, Chinezen of zelfs Arabieren die aanleiding geven tot bewapening dan wel de bloedeigen belangen van industriële, wetenschappelijke en bureaucratische organisaties, en de psychologisch bepaalde behoefte aan het hebben van een vijand aan wie de schuld van alle ellende kan worden gegeven". Dit thema waarbij het méér de bewapening is die de politiek bepaalt i.p.v. andersom, is door Tromp uitvoerig uitgewerkt in zijn boek.