In deze dissertatie wil de schrijver aannemelijk maken, dat het Simsonverhaal in de Hellenistische tijd is ontstaan, na het einde van de vierde eeuw voor Christus.
Simson was niet een Nazireeër (een aan God gewijde) uit de twaalfde eeuw vóór Christus, die als Richter van Israël tegen de Filistijnen streed. Nee, Simson was een literaire figuur in verhalen uit de Hellenistische tijd. De Simsoncyclus wordt gekenmerkt door individualistisch, eigenzinnig handelen van Simson en door zijn aandacht voor vrouwen, die niet tot het volk Israël behoren. Bovendien lagen Simsons acties in de personele sfeer. Zijn doel was niet de bevrijding van zijn volk, dat hem trouwens aan de Filistijnen uitleverde. *
Seculiere volksverhalen over een naar de zon vernoemde held Simson vormden een uitlaatklep voor woede, vrees en frustratie van een onderdrukte groep mensen jegens hun onderdrukkers, “Filistijnen” genaamd.
Een bijbelschrijver, die één God, YHWH, vereerde, benutte deze verhalen om van de centrale figuur, Simson, een Richter van Israël en een Nazireeër (een aan God gewijde) te maken.
Zowel uit de volksverhalen als uit het bijbelverhaal blijkt een afkeer van steden, met name die aan de kust van de Middellandse Zee. De daar wonende bevolking werd in de Hellenistische tijd als “Filistijnen” aangeduid.
Hoewel Simson niet beoogde voor zijn volk te strijden, werd hij tot een middel in de hand van de God van Israël om de vijand ernstige schade toe te brengen. Zo paste het bijbelverhaal, als monotheïstische aanvulling, in het henotheïstische boek van de oorlogen van YHWH, het boek Richteren.