Evenals veel binnen- en buitenlandse schilders rond 1900 heeft Hendrik Willebrord Jansen (Nijmegen 1855 - Zeist 1908) diverse malen in Katwijk geschilderd. Hij legde er het ruige vissersleven vast met de bomschuiten, de trekpaarden, het strand en de zee. Gedurende de zomermaanden verbleef het hele gezin in een hotel of pension en ging 'vader' schilderen. Onder invloed van het licht aan de kust is het werk uit die periode helder en fris van kleur. In tegenstelling tot zijn Amsterdamse werk dat vaak somber en donker is. Daar schildert hij de achterbuurten zoals Kattenburg met zijn werfjes en timmermanswerkplaatsen. Maar ook de havens en de dokken met grote zeilschepen. Jansen was gefascineerd door havens en schepen. Waar hij ook kwam op zijn reizen of het nu Antwerpen, Enkhuizen, Hamburg of Venetië was, overal bezocht hij de havens en werden er schepen geschilderd. Meermalen scherp afgesneden, zodat alleen de boegspriet en een deel van de tuigage zichtbaar is. Aanvankelijk naturalistisch werd zijn schildertrant steeds impressionistischer en vrijer. Hij besefte dat een schilderij meer is dan alleen een weergave van de werkelijkheid, maar ook verf op doek. Niet alleen als kunstenaar was Jansen actief. Ook in de Amsterdamse kunstenaarssociëteit Arti et Amicitiae speelde hij een belangrijke rol. Hij vervulde er diverse bestuursfuncties en was van 1901 - 1904 voorzitter. Na het overlijden van zijn vader in 1878 is Jansen een vermogend man en toen hij na het overlijden van zijn eerste echtgenote in het huwelijk trad met de rijke en voorname Sophie Grothe was hij een 'schilder van stand'. In zijn tijd was Jansen een gewaardeerd kunstenaar die zowel in binnen- als buitenland aan vele tentoonstellingen deelnam. Hij kreeg diverse nationale- en internationale onderscheidingen, alsmede de eremedaille van de stad Amsterdam. Werk van hem bevindt zich onder andere in de 'Hermitage' in St. Petersburg en de 'Alte Pinakothek' in München. Ook enkele Nederlandse musea hebben werk in hun collectie, waaronder het Katwijks Museum. Na zijn dood op 53 jarige leeftijd is hij vrij snel in de vergetelheid geraakt, mogelijk ook omdat zijn weduwe Sophie Jansen-Grothe sindsdien nooit meer heeft meegewerkt aan een tentoonstelling.