Acht jaar geleden achtte men het voor de eerste maal dienstig mij naar een gekkenhuis te brengen. Dit was de eerste zin in het eerste boek van Maarten Biesheuvel.
De krankzinnigheidsverhalen van hem behoren tot de beste die hij heeft geschreven. Toen de eerste verhalen verschenen was dat een sensatie: nooit eerder schreef iemand zo onbevangen, zo ontwapenend eerlijk en met zo'n sterke verbeeldingskracht over het verblijf in een psychiatrische inrichting. De beschrijvingen van de dagelijkse kwellingen door manische depressiviteit waren taboedoorbrekend.
Na zijn eerste opname schreef hij: "Ik wil niet voor een tweede keer naar een gekkenhuis en daarna twee jaar lang huilend en bibberend van angst in mijn eigen huis zitten.' Maar hij blijft zijn hele leven manisch depressief (hij noemt het zelf zijn "romantische inborst'), lijdt aan het horror vacui (angst voor de leegte die hij steeds voelt) en aan levensangst: hij zal nog een paar worden opgenomen, ook nog eind 2017.
In de loop der jaren schreef Maarten Biesheuvel vaak over zijn verblijf in het gekkenhuis, waarbij hij lijkt te zoeken naar geborgenheid in de taal. Voor het eerst verschijnt er nu een selectie van de allerbeste verhalen, aangevuld met enkele nieuwe. Aangrijpende en daverend van onrust.

Maarten Biesheuvel (Schiedam 1939) debuteerde in 1972 met de verhalenbundel In de bovenkooi. Daarna volgden talloze bundels, altijd bestaande uit korte verhalen en novellen, waaronder De weg naar het licht, De angstkunstenaar, De verpletterende werkelijkheid, Reis door mijn kamer en kleinere uitgaven als Motje tegen gloeiend lampepeertje en Oude geschiedenis van Pa. In 2008 is zijn Verzameld werk verschenen, bestaande uit al het gebundelde werk.

Biesheuvels verhalen zijn veelal autobiografisch van inslag. Hij schrijft zowel over zijn ervaringen als matroos op koopvaardijschepen, over zijn depressies en zijn verblijf in van wat hij unferfroren het gekkenhuis noemt, over zijn vrouw Eva, over zijn huis en werkkamer, over zijn jeugd. Daarnaast schrijft hij verhalen waarin fantasie de vrije loop krijgt.

Op 15 december 2006 is aan Biesheuvel de P.C. Hooftprijs voor zijn verhalend proza toegekend. 'Biesheuvels associatieve verteltechniek geeft zijn proza een weldadig effect en irrationaliteit en onlogica, waardoor het fantastisch element te meer een kans krijgt', aldus de jury onder leiding van Maarten Asscher. De jury prijst verder Biesheuvels 'verbeeldingskracht, absurdistische humor en stilistische rijkdom.'