2 exemplaren beschikbaar

Niemand zou die 25 jaar beter hebben kunnen overzien dan Wina Born, die in 1965 gevraagd werd om in het maandblad Avenue opbouwende kritiek op restaurants te gaan leveren en die dat vele jaren volhield. Een aardige opdracht voor iemand die naar eigen zeggen eigenlijk historica had willen worden. Per jaar laat ze de lezer meegenieten van al het heerlijks en verschrikkelijks dat ze aan tafel beleefde. Van het deftige etablissement waar de clientèle bestond uit 'rijpere heren met goede posities en bankrekeningen' (in 1965 kostte een 'glunderend' parelhoen voor twee personen 16,50) voert ze ons via de eerste bistro van Frans Fagel in Utrecht naar mevrouw Stokkermans in de Amsterdamse Jordaan, waar alles zo kaal en armoedig mogelijk was voor haar spijkerbroekklanten. Wina kan zwijmelen over escargots 'als roze plafondengeltjes op een Italiaans schilderij, omgeven door een donszachte wolk van romige saus. . .' Maar zij kan het net zo goed anders. Bijvoorbeeld over de Volksgaarkeuken: 'De karbonaadjes zijn klein en in de hachee zit niet zo erg veel vlees, maar wat wilt u voor 1,80? Maar de bruine saus van de hachee was voortreffelijk, zo'n bruine saus heb ik in restaurants met kapsones wel eens heel wat slechter geproefd.'Wina belicht ook de schaduwzijden. In Nederlandse restaurants is veel idealisme en noeste arbeid geïnvesteerd. Beter onderwijs zorgde voor een kwaliteitsverbetering, die helaas niet kon voorkomen dat vele bedrijven, grote en kleine, het heel moeilijk kregen of zelfs verdwenen. Terwijl wij toch allemaal wel eens buiten willen eten. Wij moesten er de volgende 25 jaar maar voor zorgen dat de horeca geen historie wordt.