We maken kennis met een caféhouder die wil breken met de uitzichtloosheid van zijn bestaan. In zijn kroeg in de Amsterdamse binnenstad komt zijn vroeger avontuurlijk leven broksgewijs boven zijn herinnering. In korte zelfbespiegelingen en met een ondertoon van milde humor filosofeert de man over het leven, zijn sociaal isolement en de onvolkomen beleving van erotiek en seksualiteit, die geworteld zijn in schrijnende ervaringen tijdens zijn kinderjaren. Hij droomt over de grote slag die hij nog één keer in zijn leven hoopt te slaan! Dan, door een toeval komt hij in het bezit van de sleutel van een kamer in een museum. Hij laat zich insluiten en vanaf dat moment raken de gebeurtenissen in een stroomversnelling.
157 blz.
Recensie(s)
De hoofdpersoon van deze roman is kroegbaas, doet wat aan heling en heeft daarmee een klein fortuin bijeen gesprokkeld. Hij wacht echter op de grote klapper om in een keer binnen te zijn. Hij vraagt losgeld voor verborgen Rembrandts via een tamelijk ingewikkeld plan, maar faalt omdat hij vergeet dat de zomertijd is aangebroken. Deze meestercoup wordt nauwelijks aannemelijk gemaakt, zoals ook nergens aannemelijk gemaakt wordt dat dit boek om enige reden interessant is. De vorige boeken van Klinkhamer, die nadrukkelijk als autobiografisch werden gepresenteerd, hadden nog iets van een schelmenroman, met onderwerpen als het vreemdelingenlegioen en kleine oplichterijen. Maar de onbeholpen stijl, de krakkemikkige plot, de geforceerde overgangen van beschrijving naar gedachten of monologue interieur roepen in dit boek vooral de vraag op waarom het uitgegeven moest worden. Ook Klinkhamer zelf twijfelt daar aan, gezien zijn inleidende bespiegelingen over het oorlogsverleden dat voor veel schrijvers een bron is. Om daarna ellenlang in oorlogsherinneringen te vervallen.