In 1993 ontdekte de gerenommeerde Berlijnse journalist Stephan Lebert bij het opruimen van de werkkamer van zijn overleden vader een vergeten manuscript. Het bevatte de verslagen van gesprekken die Norbert Lebert in 1959 voerde met de kinderen van beruchte nazileiders, onder wie Edda Goring, Gudrum Himmler, Martin Bormann, Wolf Rudiger Hess en Niklas Frank. Geboeid door de vraag wat er van hen was geworden, besloot Stephan Lebert hen opnieuw te interviewen. \nElk van de kinderen in 'Want jij draagt mijn naam' gaat op zijn eigen manier met de loodzware erfschuld om. Sommigen koesteren een enorme bewondering voor hun vader en onderschrijven zelfs diens sympathieën, terwijl anderen een diepe haat jegens hun vader hebben ontwikkeld. Een van hen fantaseert er zelfs over hem te vermoorden. Maar er zijn er ook, zoals Martin Bormann, die een tussenweg kiezen en het beeld van de vader die zij hebben liefgehad, weten te scheiden van dat van de misdadiger die voor altijd hun achternaam bezoedelde. Maar geen van hen kan ontsnappen aan de schaduw van zijn of haar vader. Treffend weet Lebert met zijn persoonlijke ooggetuigenverslagen een beklemmend thema tot uitdrukking te brengen: wat het betekent om een vader te hebben die medeverantwoordelijk was voor een massamoord van nooit gekende omvang.\nHet resultaat is meer dan een vervolg op de levensgeschiedenissen die zijn vader in 1959 optekende. 'Want jij draagt mijn naam' zegt meer over het hedendaagse Duitsland dan menig inwoner van dat land lief is. Bovendien is het boek ook een persoonlijk zelfonderzoek: Lebert vraagt zich in alle oprechtheid af wat hij zelf gedaan zou hebben als zijn vader tot de hogere regionen van het nazirijk zou zijn toegetreden.