Softcover, gebrocheerd, 467 pp. Met XXIV tabellen en uitgebreide bibliografie. Methodologisch belangrijke studie omdat de auteur de grondlegger was van de communicatiewetenschap in Vlaanderen en onderzoeksmodellen aanreikt. Boone betrekt de theorie van Flesch in zijn onderzoek. Hij onderzocht in totaal 131 nieuwsuitzendingen uit de periode 28/3 tot 26/4/1961, 19/2 tot 10/3/1962 en 16/7 tot 4/8/1962. Belangrijk en zeer kritisch hoofdstuk gewijd aan nieuwsagentschappen en de afhankelijkheid van de BRT daarvan. Dominantie van enkele grote staten op de nieuwsflow (p. 153). . We vernemen dat INBEL de opvolger is van INFORCONGO. Gebruik van vage bronnenomschrijvingen in het radionieuws (Naar verluidt ...). Op p. 41-47 geeft Boone een bijzonder interessante lijst van 93 subjectieve mogelijkheden bij radioberichtgeving (bronvermelding, weglating, intonatie, moeilijke woorden, volgorde) ! In zijn besluiten spaart Boone zijn kritiek op het nieuwsbeleid niet en doet zelfs concrete voorstellen ter bijsturing: aandachtspunten (p. 299). Deze vaststelling is typerend voor alle werken van Boone: vanuit een uitstekende dossierkennis kan hij zeer raak de pijnpunten aanduiden en remedies formuleren. Daarbij hanteert hij zo'n heldere taal, dat de (bijna altijd politiek gevoelige) thema's en aangekaarte problemen op den duur wel op de agenda van de beleidmakers moeten gaan figureren. Boone's visie is duidelijk: de communicatiewetenschap heeft o.m. tot taak de journalisten bij te staan in hun streven naar meer kwaliteit en een grotere objectiviteit, los van elke (politieke) drukkingsgroep ((p. 433-434). Boone was dan ook een academicus die heel vaak in botsing kwam met het establishment omdat hij, Voltaire achterna, ook de moeilijke vragen durfde stellen. Zijn plaats in de communicatiewetenschap is zonder meer uniek en zijn vroegtijdig overlijden, na een slepende ziekte, liet onmiddellijk en heel voelbaar een grote leemte achter. Luk Boone °2/1/1936 +29/6/1995.