Jaren geleden schreef de auteur J.W. Ooms een roman over een bijzonder gegeven. Dit kwam al uit in de titel: "Lidia en de erven Neuteboom". Later heeft hij daar een vervolg aan toegevoegd: "Lidia en de zigeuners". Deze twee romans die bij Callenbach uitkwamen, zijn nu als 'dubbelroman' uitgekomen bij Zomer en Keuning.

Ooms is een merkwaardig auteur. De meeste van zijn romans spelen in zijn geboortestreek: de Alblasserwaard. Hij kent die omgeving door en door. Die streek heeft zijn liefde: zowel de natuur als de mensen. Ook het bijzondere van het slag mensen. Hij kent de achtergronden van hun handelen. Hij voelt aan waarom men op een bepaalde manier optreedt. Hij verstaat het zieleleven van de werkers en ploeteraars van de weerbarstige kleigronden tussen Lek en Merwede. Hij verstaat ook hun taal, hun dialect. En het merkwaardige wat ik hierboven noemde is dit, dat hij de romans die over het land aan de Graafstroom handelen, geheel in het dialect schrijft. Daardoor kom je soms allerlei verouderde vormen tegen van uitdrukkingen die wij zo niet meer gebruiken. Zo beschrijft hij hier de historie van een viertal broers, de erven Neuteboom, die in Braank wonen. Zo noemt men in die buurten het dorp Brandwijk. En komt men Wingerden tegen, dan moet men dat zoeken in Wijngaarden. Je komt woorden als tribulatie, noompje, wrikkeloos tegen, om een enkele te noemen. En wel heel vreemd is de uitdrukking: "het domineespersoon" als de predikant wordt bedoeld. Maar wie zich eenmaal aan het boek heeft overgegeven, gauw gewend aan de sappige taal. En wie doorzet zal ook wennen aan het uitvoerige vertellen van allerlei wat in de dorpsgemeenschap en bij die vier Erven gebeurt. Want die vertelsels gaan van de één op de ander. Zo krijgen we vaak iets wat in de gang van het verhaal gebeurde en ons dus bekend is, nog eens oververteld bij de barbier te horen.