In de verhalen in 'De meisjes van de suikerwerkfabriek' zijn de hoofdpersonen gevangenen van de verstikkende alledaagse werkelijkheid. Een vader dwingt zijn zoon gitaarlessen te volgen; het meisje Lise bevindt zich tegen haar zin in een padvindsterskamp en Berber, een jonge vrouw, wordt door haar vriend tegen haar zin in meegesleept in het ongewisse avontuur van een doevakantie. In het titelverhaal komt het uiteindelijk tot een welhaast Dionysische opstand tegen het heersende gezag, hier vertegenwoordigd door een op zijn strepen staande treinconducteur.
Recensie(s)

Herdruk van het succesvolle debuut van de Nederlandse schrijfster (1946), een bundel met zes verhalen. Thema zijn de nare ervaringen die vrouwen in uiteenlopende situaties opdoen met mannen. Soms kunnen ze adequaat reageren, in de meeste gevallen echter niet. Met het oproepen van zeer verschillende personen, tijden, plaatsen en gebeurtenissen, toont de schrijfster haar brede talent. De stijl is goed, al stapelen de vergelijkingen zich hier en daar te veel op. Zij heeft een groot vermogen om de gevoelens en gedachten van allerlei vrouwen levensecht te presenteren, maar doet geen pogingen om datzelfde van mannen te doen. Alles wordt vanuit de vrouwelijke hoofdpersonen waargenomen. Ondanks het thema kan deze bundel niet als feministisch worden bestempeld, ook al worden de mannen onveranderlijk als vrouwvijandig en egoistisch afgeschilderd. De verhalen zijn te sterk aan individuele figuren gebonden om noodzakelijkerwijs tot algemeen geldige principes te voeren.