Kees Fens schreef in de Volkskrant over De gladde paal van macht, een roman die men zou kunnen omschrijven als een parodie op de geboorte van een nieuwe staat in de derde wereld: 'Een karikatuur heeft Springer van deze historie van ontvoogding, zelfstandigheid, ontwikkeling, aanpassing, staatsgrepen, terugvallen in het oude niet gemaakt. Het bijzondere van deze roman is dat hij een geschiedenis van mensen is; en die dwingen te veel respect, meewarigheid ook, af om hen tot karikaturen te vervormen. [...] Deze auteur fluit tussen zijn tanden. Van verwondering, een beetje van meewarigheid ook. En niet onaangenaam om te horen.'

Over F. Springer schreef Jaap Goedegebuure in de HP: 'Springer is, als wilde men hem toch vooral maar een plaats in het letterkundig Pantheon geven, met allerlei andere schrijvers vergeleken [...] Daar zit iets onrechtvaardigs in, zeker als er bedacht wordt hoe karakteristiek en onvervreemdbaar thematiek en stijl van deze auteur zijn. Springer is Springer.'

---

'Tegen het einde van mijn studie overviel mij een onverklaarbare besluiteloosheid. Een tijdlang had ik de roeping gevoeld voor een carrière bij de rechterlijke macht, maar drie maanden voor het laatste examen leek mij geen afschuwelijker betrekking denkbaar dan die van substituut-griffier bij de rechtbank te Assen.' De openingszinnen van de novelle `Zaken Overzee markeren niet alleen het begin van F. Springers loopbaan als bestuursambtenaar en diplomaat maar ook die als schrijver. Bougainville, Quissama, Teheran, een zwanenzang en Bandoeng-Bandung zijn zijn bekendste boeken, maar met het Boekenweekgeschenk Sterremeer veroverde hij in 1990 het grote publiek. Zijn werk werd bekroond met de F. Bordewijkprijs en de Constantijn Huygensprijs.