Ex-bibliotheek exemplaar is goede staat. Goed als naslagwerk.

BIJWIJLEN LIEF, BIJWIJLEN 'LEED •
De ik-figuur van dit verhaal is in het Nederlandse taalgebied volledig onbekend,
hoewel Ze in de dertiende eeuw een uitzonderlijke rol heeft gespeeld. Sybille de
Gages was de „Waalse" non die de ziek en blind geworden Lutgardis verzorgde.
Toen deze in het strengere cisterciënzeftnnenldooster van Aquiria in het Walen-
land intrad, verkreeg ze de genade om nooit Waals te verstaan.
Franstálige publicisten hebben het dan ook over „un mystère linguishque". Hoe
kon een Walin, die, uiteraard, geen Vlaams kende, zich bij deze „rude fla- •
Mande" verstaanbaar maken?
Er .is echter geen taalkundig mysterie. De adellijke Sibyllie van Gaege was een
Dietse. De voornaamste Henegouwse geslachten, Edingen, Ruz, Chierve, Lan-
gerode, Arbre, Brakel én Gnege waren van Frankische oorsprong. En hun taal
was Diets, in een tijd waarin de „langue d'Oil" moeizaam Francds aan het
worden was. De bewijzen hiervoor vindt men, order meer, in de annalen van de
vroeger zeer bedrijvige en zeer verdienstelijke „.cercles archéologiques" van Aat
en Bergen. Ook al Probeert men de nare waarheid te verdoezelen.
BIJWIJLEN LIEF,' BIJWIJLEN LEED is het verhaal van de jonge 'Sibyllie.
Thomas' van . Bellingen noemt haar in zijn biografie van Sint-Lutgardis „de .
verstandigste vrouw van haar tijd". Zij is samen met haar zuster novice it het
Nobel Kapittel . van Sinte-Waltrudis te Bergen. Een verfijnde, cultureel
hoogstaande kloostergemeenschap.
Er wordt daar ook in het Diets onderwezen en men kent er Hadewijch. Sibyllie: is
overigens een van de „lieve kinderen" aan wie ze soms schrijft. Op haar
dooltochten heeft Hadewijch herhaaldelijk onderkomen gevonden op het slot van
de Gaege's.
De. trotse Sibyllie aarzelt lang of zij kanunnikes zal worden. In de wereld kan zij
immers. een schitterende rol spelen. Als ze dan toch beslist in te treden doet ze dat
met twijfel en angst, die op de vooravond van de professie bijna in papiek
omslaan. Dan dient zich een onbekende aan met een boodschap
het waar is wat Maarten 't Hart beweert dat „het bij romanschrijvers na het
zestigste levensjaar meestal gedaan is en er een treurige terugval in kwaliteit te •
•merken is", dan behoort VALERE DEPAUVV (1912) duidelijk tot de uitzon-
deringen. In 1974 publiceerde hij Uit alle dalen der herinnering, zijn memoires,'
die door sommigen als een afscheid ervaren wprden. Twee jaar later verscheen
echter Op weg naar Montségur, waarvoor hij de Interprovinciale Prijs voor
Letterkunde kreeg. Met Troubadour tussen kriiis en vuur en Toen begon de
vreemde droom bewees hij dat de verworven kennis, de vakbekwaamheid en, .
vooral, de onmisbare fantasie nog altijd zijn drang •naar schrijven dienen.
Met dit boek heeft hij de voile maturiteit bereikt. Uit een moeilijke materie puurde
hij een vlotlezend verhaal met uitzonderlijke personages. Hadewijch en Lutgardis
blijVen nog op de achtergrond; Maar Sibyllie van Gaege is eindelijk terecht. Bij
haar volk.