Cabaretier, tekstschrijver, vertaler en dichter.

Hij was de zoon van twee doopsgezinde predikanten (ds. Gaaikema (ca. 1920) en ds. Tilly Gaaikema-Paul, 1910-1961). Gaaikema was getrouwd met zijn manager Peter Biemans (ca. 1953) en woonde op het einde van zijn leven in het Brabantse Schijndel.

Seth Gaaikema studeerde Nederlands in Groningen. Daar richtte hij in 1957 een studentencabaretgroep op. In 1958 schreef hij zijn lied dat Wim Kan in zijn oudejaarsconferènce gebruikte. De twee werkten jarenlang samen, maar hadden volgens Gaaikema een haat-liefde-relatie.

In 1961 tourt hij door Nederland en België met de solo-voorstelling Avondje Nederlands. Negen jaar later kwam zijn doorbraak met de voorstelling Tien Miljoen Geboden. Als cabaretier verwierf hij bij het grote publiek vooral bekendheid in de periode jaren tachrtig en negentig80 en 90 met zijn oudejaarsconferences, waarin hij de politiek op de hak nam.

In de eerste helft van 1987 gaf Gaaikema werkcolleges over kleinkunst aan de universiteit van Groningen. Hij maakte ook een proefschrift over kleinkunstteksten. Gaaikema kwam in zijn oudejaarsconférence van 1988 openlijk uit voor zijn homoseksualiteit.

Patrick van den Hanenberg, in het In Memoriam in De Volkskrant, 22 oktober 2014: 'Onder invloed van de stand-up comedy-golf was Gaaikema venijnig, alert en gedreven. De kwaadheid over rechts populisme kwam uit zijn tenen':


"Dit land vol? Vol zijn de snelwegen, de parkeerterreinen, de supermarkten, de drankwinkels, de autoshowrooms, de makro's, de disco's, de automatenhallen, de speel-goedzaken, de elektronicagroothandels en de meubel-boulevards, de keukencentra, de plavuizenpaleizen en de sterrenrestaurants. En de vliegtuigen op weg naar de landen waar de zon schijnt en waar het voor ons veilig is, die zijn vol. En wij zijn vol: volgevreten, volgezopen en voldaan!"

Uit: De wereld is stapelgek. Nou wij nog (1993)

Gaaikema, in een interview, januari 2014: 'Het gekke is, in de jaren negentig was ik 'uit'. Ik was niet fel genoeg, niet scherp genoeg. Dat vonden de critici. Desondanks ben ik doorgegaan. Nu ben ik weer 'in', omdat ik opkom voor de waarden waaraan de mensen behoefte hebben. Ik ben er een beetje trots op dat ik die vijfenvijftig jaar altijd mijn eigen weg ben gegaan.'²

Gaaikema vertaalde en bewerkte zestien musicals zoals My Fair Lady, Die Dreigroschen Oper, The Phantom of the Opera, Les Miserables, Evita en Miss Saigon. Voor dat werk ontving hij in 2001 de Kubus Oeuvre Award. Ook schreef hij eigen musicals zoals de Swingpop en Kuifje: de Zonnetempel. Daarnaast bracht hij dichtbundels, hertalingen van Heinrich Heine en liedjes uit. Zijn werk leverde hem de Culturele prijs van de provincie Groningen (1965, à fl. 1500,-), de Gouden Harp (1987) en de Musical Oeuvre Award (2001) op.

'De cabaretier en tekstschrijver nam in januari 2014 afscheid van het theater met de voorstelling 'Wat ik nog graag zou willen' . De laatste voorstelling was in Groningen.'[Telegraaf]

Op 21 oktober 2014 werd hij wegens hartklachten opgenomen in het Jeroen Bosch Ziekenhuis te Den Bosch. Hij overleed daar later die dag aan hartfalen.