Vertaling: Louis Ferron
Oorspronkelijke titel: 'Tell me how long the train's been gone' (1968)
Omslag: Dick Bruna

Conditie van het boek: vouw in de kaft, gebruikelijke vergeling

Andere titels verschenen bij Bruna:
Grote Beren-reeks: 'Een ander land' - Giovanni's kamer'
Zwarte Beertjes-reeks: ' Verkondig het op de bergen'
Witte Beertjes-reeks: 'Niet door water maar door vuur'
Als paperback: 'Een picknick om nooit te vergeten'

James Baldwin (1924 – 1987) was een Amerikaanse schrijver en sociaal criticus. Hij werd vooral bekend door zijn semiautobiografische roman Go Tell it on the Mountain.
De meeste van Baldwins boeken gaan over raciale, sociale en seksuele problemen in de Verenigde Staten. Zijn romans en toneelstukken fictionaliseren fundamentele persoonlijke kwesties en dilemma's van Afro-Amerikanen, maar ook van homo's en biseksuele mannen die vaak onder complexe sociale en psychologische druk staan. Zijn werk was een inspiratiebron voor de Afro-Amerikaanse kunstenaar Faith Ringgold.

Zijn essays, zoals verzameld in Notes of a Native Son (1955), verkennen de vaak subtiele onderliggende raciale, seksuele en klassenverschillen in westerse samenlevingen, met name degene die speelden in de VS in het midden van de 20e eeuw. Sommige van Baldwins essays zijn zo lang als een boek, zoals The Fire Next Time (1963), No Name in the Street (1972) en The Devil Finds Work (1976). Het onvoltooide manuscript Remember This House werd uitgebreid en aangepast voor de verfilming I Am Not Your Negro, een voor een Academy Award genomineerde documentaire.

Literary significance and criticism

Lynn O. Scott has observed that the novel has been unjustly dismissed, alongside Baldwin's other later novels If Beale Street Could Talk and Just Above My Head, as less interesting and complex than Baldwin's earlier works. However, she argues that these novels build upon, revise, and refocus his previous considerations of racial and sexual identity in America by "exploring the sources of personal and cultural resistance to the pressures of a deforming context" rather than "mapping the experience of internalized racism and homophobia".[3]

Upon its publication the Tell Me How Long the Train's Been Gone received largely negative reviews. White male critics, such as Mario Puzo, tended to suggest that Baldwin's politics had compromised its literary merits. Puzo's review for the New York Times, called the book "simpleminded" and argued that a "propaganda novel" cannot be called art.[4] The "absolute inadequacy and overall misguided nature of this initial response" has been discussed by Scott, who observes that this contemporary critical reception reflects white Americans' decreasing sympathy with the Civil Rights movement during the late 1960s in the face of increasingly militancy and assertions of Black Power, with which Baldwin was associated.[5]

Omari Weekes has, more recently, described Tell Me How Long the Train's Been Gone as "criminally underread", noting how the novel's descriptions of "the loneliness of being Black in a white room" and Leo Proudhammer's attempts to navigate being perceived as "too young, gifted and Black" continue to resonate strongly in the twenty-first century.[6]

Thema's: Institutioneel racisme - White privilege - biseksualiteit - homoseksualiteit - racisme - christenfundamentalisme
(bron: Wikipedia)