De drie verhalen, eigenlijk korte romans, 'De uitvreter, Titaantjes' en 'Dichtertje' werden tijdens het leven van Nescio (pseudoniem van J.H.F. Grönloh) slechts enkele malen herdrukt. De laatste keer samen met de in 1946 voor het eerst apart verschenen verzameling korte teksten Mene tekel. Intussen behoren deze vertellingen met de zo eigen relativerende en melancholieke kijk op idealen, hoge verwachtingen en wereldbestormers tot het mooiste uit de schatkamer van de Nederlandse literatuur.

De Uitvreter" verscheen voor het eerst in 1911 in De Gids, Titaantjes en Dichtertje in de jaren daarna. In 1918 volgde voor het eerst een bundel met "Dichtertje", "De Uitvreter" en "Titaantjes".

Grönloh (1882 - 1962), die heel veelzeggend voor het pseudoniem Nescio (Ik weet het niet) koos, schildert de wereld van beginnende kunstenaars in de grote stad met fijnzinnig waarnemingsvermogen en met humor.

Verschillende generaties adolescenten hebben zich al in deze 'titaantjes' herkend:

'Jongens waren we, maar aardige jongens. Al zeg ik t zelf. We zijn nu veel wijzer, stakkerig wijs zijn we, behalve Bavink, die mal geworden is.'

De contrasten duiken voortdurend op. Ook God weet het niet meer, als hij deze kunstenaars beziet, zeker als die zoals 'De Uitvreter' bezig zijn 'te versterven, onaandoenlijk te worden voor honger en slaap, voor kou en nat.'

De bundel 'De uitvreter, Titaantjes, Dichtertje & Mene tekel' behoort met recht tot de meesterwerken uit de Nederlandse literaire canon. Een onmisbaar boek voor de lezer, het zou op school tot de verplichte literatuur moeten horen.

De drie tijdloze novellen van Nescio De uitvreter, Titaantjes en Dichtertje geven een blijvend en prachtig inzicht in de Nederlandse volksziel.