Nu zij haar actief dienstverband met het Leger des Heils heeft beëindigd, kijkt Eva den Hartog (1923) in dit boek kritisch terug op een periode van meer dan dertig jaar. Als officier in het Leger kreeg zij grote internationale bekendheid door haar rol in de hulpverlening aan vluchtelingen en slachtoffers van natuurrampen, op verschillende plaatsen in de wereld.

Eva den Hartog, Haagse van geboorte, heeft na haar kweekschoolopleiding in Parijs en haar verpleegstersopleiding in Nederland het Leger des Heils in een groot aantal functies gediend. Haar eerste en tevens langste buitenlandse uitzending was naar Belgisch Kongo (Zaïre), van 1959 tot 1970. Vervolgens werkte zij in India, Bangladesj, Vietnam, opnieuw Bangladesj, Thailand en de Verenigde Staten.

In Kongo was zij getuige van het bloedige proces van de dekolonisatie. Deze ervaring gaf haar nieuwe inzichten in de opdracht van een getuigend christendom in de tegenwoordige tijd. Zij ontdekte ook haar levensroeping in dienstbaarheid aan de mens in nood, vooral in de derde wereld. Ondanks het feit dat haar temperament en haar bewogenheid menigmaal in botsing kwamen met de opvattingen van haar meerderen en met de gehoorzaamheid waartoe zij jegens het Leger des Heils was verplicht, hield Eva den Hartog steeds aan haar overtuiging vast. Ondanks haar vaak rebelse houding bleef zij de organisatie van William Booth echter altijd trouw.

Rebel voor het leger is het levensbericht van een eigenzinnige vrouw, die, ondanks een zwakke gezondheid, tegenslagen en twijfels, consequent gelooft in haar roeping. In haar memoires spreekt zij openhartig over deze spanningen, vanuit een diep gevoel voor loyaliteit. Zij heeft God en de wereld leren zien met de ogen van verschoppelingen. Zij maakte kennis met veel bekende persoonlijkheden, zoals Edward Kennedy en Dag Hammarskjöld, maar haar hart was bij de armen en verdrukten. Zij is vergeleken met Florence Nightingale en Moeder Theresa; zij behoort tot 'de werkelijke groten van deze generatie' (Billy Graham).