Met een opdracht van de auteur op het schutblad. Enkele potloodstrepen

De dominicaan en theoloog pater mag. dr. A. H. (Dries) Maltha behoorde in Nederland tot de prominente r.-k. dogmatische theologen van internationale naam. Maar hij was een tegenpool van zijn huisgenoot, de tien jaar jongere prof. E. Schillebeeckx. Maltha hield scherpzinnig en onvermurwbaar vast aan de onveranderlijke katholieke leer.
In het geloof deden persoonlijke opvattingen er niet toe, vond Maltha. De geloofswaarheid was objectief en zo bracht hij die, in publicaties en verkondiging, schematisch en rechtlijnig. Vergeefs vroegen de jonge priesterstudenten van het Albertinum in Nijmegen hem om eens zijn persoonlijke geloofsvisie in de colleges te laten blijken en de redeneringen van Thomas van Aquino te laten voor wat ze waren.
In 1950 verscheen zijn Katholieke Dogmatiek, een duizend pagina's tellende samenvatting van de r.-k. leer - gedurende enige tijd een bekend handboek.
Toen de dominicanen in 1966 hun eigen theologieopleiding ophieven en de schaarse studenten werden ingeschreven bij de theologische faculteit van de Katholieke universiteit was de actieve loopbaan voor Maltha als theologiedocent ten einde. Deze was begonnen in Rome, later voortgezet in Fribourg (Zwitserland) en vanaf 1946 aan het Albertinum in Nijmegen. Dat de tijden veranderden bleek al in de jaren vijftig, toen ze voor de leerstoel dogma aan de universiteit in Nijmegen niet hem vroegen, maar de jonge, veelbelovende Schillebeeckx uit Leuven lieten komen. Overigens mocht Maltha zich vijf jaar lid noemen van de Pauselijke internationale theologische commissie, een blijk van pauselijke erkenning dat Schillebeeckx nimmer kreeg en behalve Maltha slechts enkele Nederlanders als J. Lescrauwaet en J. Ambaum wel.
Op het Pastoraal Concilie eind jaren zestig vertolkte hij, met (toen nog) kapelaan Simonis en mevrouw mr E. Vos de Wael, het behoudende geluid in een overwegend progressief-kritisch gezelschap.
Na zijn docentschap legde Maltha zich toe op pastoraal werk, vooral onder zusters. De steile dogmaticus Maltha was en bleef tegelijk een zeer aimabele, milde pastor, met veel begrip en ruimte voor mensen die in hun persoonlijk leven niet helemaal aan de objectieve normen van zijn kerk konden voldoen.
Tot voor kort bleef hij artikelen publiceren en daarin kwam steeds de strenge kerkman naar voren die geen duimbreed van de rechte lijn wenste af te wijken en die ook heel precies wist hoe het allemaal door God geordend was tussen Christus en de kerk en tussen man en vrouw.

Zijn nalatenschap behelst daarbovenop nog eens een 20 000 getypte bladzijden met niet-uitgegeven werk - allemaal uitleg van hoe het precies met de leer van de kerk zit. In zijn Ik heb het geloof bewaard van enkele jaren geleden polemiseerde hij met tal van vakgenoten met wie hij het niet eens was. Maar zijn zoveel progressievere confraters bleven met respect over hem spreken en noemden hem een hartelijke medebroeder en een lichtend voorbeeld van pastorale souplesse.
Veel van wat in zijn klooster gebeurde of van de koers die de dominicanen kozen, zinde hem allerminst. Anders dan zijn eveneens uiterst conservatieve ordegenoot, de fameuze bijbelgeleerde prof. J. van der Ploeg, ging Maltha echter niet buiten het Albertinum zitten mokken en stoken. Wel trok hij zich terug van besprekingen waar hij het onmogelijk mee eens kon zijn, maar die hij evenmin als een voortdurende stoorzender wilde ophouden.
Volgens zijn overste pater W. van Haaren ging zijn gezondheid tijdens de afgelopen warme weken snel achteruit. Hij overleed maandag in het ziekenhuis; daarmee bleef na veel andere teleurstellingen ook zijn laatste wens onvervuld: sterven thuis, in het Albertinum.
(Bron: Trouw)