In 1989 werd de Nobelprijs voor de Vrede toegekend aan de Veertiende Dalai Lama van Tibet als erkenning voor zijn geweldloze streven naar de vrijheid van zijn volk, en voor zijn unieke boodschap als politiek en religieus leider. In deze onthullende biografie vertelt de Dalai Lama openhartig en direct over zijn vorming, zijn vlucht uit Tibet en zijn ervaringen als spiritueel leidsman. Daarnaast schrijft hij over de wijsheid en het mysterie van het Tibetaans boeddhisme, en zijn eigen ideeën over wereldvrede en individuele verantwoordelijkheid.
Recensie(s)

In deze autobiografie vertelt de Dalai Lama over zijn herkenning als geïncarneerd geestelijk en politiek leider van Tibet. Over zijn geïsoleerde opvoeding in een vuil en stoffig paleis en zijn spectaculaire vlucht op 24-jarige leeftijd van Lhasa naar India. De Dalai Lama doet uitgebreid verslag van de systematische vernietiging van de Tibetaanse cultuur en de moord op meer dan 250.000 Tibetanen door de Chinezen. Hij beschrijft op een ontwapende manier zijn eigen menselijke zwakheden, maar vooral ook zijn onophoudelijke streven naar geweldloze en vreedzame oplossingen voor problemen die naar hij schrijft de hele wereldbevolking aangaan. Hij benadrukt de verantwoordelijkheid die wij als mensen tegenover elkaar hebben en pleit ervoor om de eigen geloofsachtergrond uit te diepen en niet te snel over te stappen op een andere religie. In 1989 ontving de Dalai Lama de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn onophoudelijke inspanningen. Het boek is boeiend van het begin tot het einde en geschikt voor een breed publiek. Enkele vertaalfouten. Zwart-witte illustraties en een lectuuroverzicht completeren dit bijzondere boek.
(Biblion recensie, J.A. de Ruiter.)