Met het uitroepen van de onafhankelijkheid van Indonesië op 17 augustus 1945 door Soekarno en Hatta, ontstond een slepend politiek en militair conflict met Nederland. In de chaos van deze revolutie waren Indonesische commandanten aangewezen op improvisatie en op steun van de bevolking voor voeding en onderdak van de militairen; de republikeinse overheid slaagde er aanvankelijk nauwelijks in om logistieke steun aan haar strijdkrachten te geven.\nNederlands Instituut voor Militaire Historie.\n\nMet behulp van Japanse militairen - die vrij spel hadden doordat de Britten pas anderhalve maand na de Japanse capitulatie troepen op Java en Sumatra aan land konden zetten - slaagden de Indonesië erin grote voorraden oorlogsmaterieel te verwerven. De republikeinse strijdmacht groeide in enkele jaren uit tot een leger van 460.000 man, met daarnaast nog strijdgroeperingen die zich niet aan de legerleiding wilden onderwerpen.\nIeder voor zich en de republiek voor ons allen beschrijft de maatregelen die regering, legerleiding en plaatselijke commandanten namen om de strijdkrachten van het nodige te voorzien in de strijd met Nederland. Smokkel speelde daarbij een grote rol. Moest ook de Chinese zakenwereld in Indonesië orden ingeschakeld? Kon het buitenland helpen? Hoe kon de krachtige Nederlandse marineblokkade worden omzeild? En wat heeft de opiumhandel hiermee te maken?\nBrigade-generaal b.d. B. Bouman, die zelf als militair in Nederlands-Indië diende, geeft nauwgezet antwoord op deze vragen in deze eerste studie over de logistieke problemen van de Indonesische strijdkrachten in de periode 1945-1950.