'Dertien jaar is Jessie Bollier wanneer hij wordt ontvoerd en heimelijk aan boord wordt gebracht van het slavenschip, de 'Zuidenwind'. Dit gebeurt in het jaar 1840.
Voordien woonde de Creoolse jongen Jessie in New Orleans, waar hij af en toe een paar penny's bijverdiende met fluitspelen voor matrozen bij de slavenmarkt. Dit fluitspelen wordt Jessie's noodlot.
Gedurende de lange reis naar Afrika aan boord van de 'Zuidenwind' vraagt Jessie zich verbijsterd af waarom juist hij werd geronseld. Maar wanneer in de baai van Benin in donkere nachten de lange boten door de branding snijden, die de ongelukkige zwarte slaven aan boord brengen en weer terugvaren naar de wal met de vaten rum waarvoor deze mensen werden versjacherd, wordt Jessie's taak hem duidelijk. Hij moet om de andere dag fluitspelen voor de slaven, die op zijn muziek moeten dansen, opdat hun spieren niet verslappen gedurende de barre terugreis en ze niet hun markt waarde verliezen.
De bemanning van het schip beschouwt de negers als een soort dieren wier lot hen niet aangaat. Aan het eind van de reis zullen ze een deel van de opbrengst krijgen en de rest interesseert hen niet.
Jessie's leven aan boord is hard; honger, dorst, ziekte en slaag blijven hem niet bespaard, maar hety meest wordt hij gekweld door de onmenselijke behandeling van de slaven.
Bij monde van Jessie vertelt de schrijfster het verhaal van de vier maanden durende reis van de slavenhaler 'Zuidenwind'. Het is een realistische geschiedenis, waarin open en eerlijk alle gruwelen van de slavenhandel worden geschilderd. De jonge mensen van deze tijd zullen bij het lezen van dit boek misschien meer begrip krijgen voor de gespannen verhouding die nog altijd bestaat tussen negers en blanken.
In Amerika werd 'Duvelstoejager op een slavenschip' bekroond met de Newbery Medal, de Amerikaanse prijs voor het beste jeugdboek.'