De titel zelf wijst terug op een vorigen roman van mevr. Van Nes-Uilkens: „Duikelaartje.” Wie „Duikelaartje” gelezen en genoten heeft, zal waarschijnlijk ook grijpen naar dit nieuwe boek, waarin de schrijfster het heeft aangedurfd de, vooral innerlijke, ontwikkeling te schetsen van het blinde kind „Ingrid". En niet alleen dat zij die opgave heeft aangedurfd, maar ze heeft ze op werkelijk meesterlijke wijze volbracht; het is haar gelukt om Ingrid te teekenen als tenslotte de rijke, die met geestelijke schatten klaar staat om het leven in te gaan; schatten voor anderen, als winst gegaard uit haar eigen ervaringen. Van die ervaringen vertelt het boek, de ervaringen „thuis” in de nabijheid van moeder Theo, „op school” in de nabijheid van Wiamoeder en ten slotte met Lucie, de eerst blinde, later ziende Lucie. De hoofdpersonen uit „Duikelaartje” nemen ook hier weer een belangrijke plaats in en het is de schrijfster gelukt de karakters uitstekend vol te houden. De Theo op de laatste bladzijde is in wezen precies dezelfde als de Theo, die in „Duikelaartje” haar huwelijksleven begint met den rit in de sneeuw. En de vader, Dirk Huysmans, maakt alleen de ontwikkeling door, dat hij ons steeds sympathieker wordt. Toch is er ook groot verschil tusschen „Duikelaartje” en „Ingrid”. „Duikelaartje” is de uitbeelding van een stuk bloedwarm leven met al de wisseling, de upps en downs, „Ingrid” heeft tot inhoud grootendeels een denkproces, waaraan de handeling ondergeschikt is en dat geeft een roman zijn bezwaren. Dat geeft aan Theo hier en daar het airtje van betweterigheid, dat geeft aan het eind van het boek vooral aan de compositie het idee van alles pasklaar moeten hebben voor de toekomst.