De Belgische kunstenaar Didier Vermeiren (1951) werkt al bijna drie decennia met een grote vastbeslotenheid aan een monumentaal oeuvre. Vermeiren verwierf in de jaren tachtig en begin jaren negentig internationale bekendheid met werken die zich in twee groepen laten indelen, de zogenaamde sokkels en de chariots. In de publicatie Collection de Solides zorgt een aantal van deze werken voor een context voor de nu ontwikkelde derde groep, de serie Solides plastiques. Sculpturen verwijzen bij Vermeiren steeds naar andere sculpturen. De beelden belichten de verschillende verhoudingen tussen lichaam en massa, sculptuur en sokkel, vorm en gietvorm, stilstand en beweging, de positie van de sculptuur in de ruimte en de relatie met de toeschouwer. Bijzonder is dat dit de eerste publicatie is met kleurafbeeldingen; in het verleden heeft Vermeiren uitsluitend zwartwitfotografie toegestaan voor publicaties. Sinds 1977 fotografeert en documenteert de kunstenaar zelf zijn sculpturen. De foto's hebben een autonoom karakter maar vertellen tegelijkertijd veel over de verschillende productiefases, het werk in het atelier en het werk in tentoonstellingszalen. Het werk van Vermeiren wordt beschreven en geanalyseerd in twee essays. De tekst van Dominic van den Boogerd, directeur van De Ateliers in Amsterdam, gaat in op de actuele betekenis van Vermeirens oeuvre voor de beeldhouwkunst en de fotografie. Daarnaast plaatst Jean-Pierre Criqui, criticus en dit jaar commissaris van het Franse paviljoen op de 50e Biënnale van Venetië, de nieuwe serie sculpturen in de bredere context van het oeuvre van de kunstenaar.