Het eerste exacte jaartal in de geschiedenis van onze hoofdstad is 1275. Toen verleende Floris V aan Amsterdam het privilege van tolvrijheid Reden om in 1975 het 700-jarig bestaan van de stad te vieren. Het hele jaar wordt er in Amsterdam feest gevierd of in ieder geval aandacht aan dit feit besteed, terwijl in oktober de evenementen een climax zullen bereiken. Diverse boeken verschijnen in verband met deze herdenking, want er is stof genoeg en er zijn uiteindelijk ook nog maar enkele tienduizenden titels over de hoofdstad gepubliceerd...
Eén van die uitgaven is het „Groot Amsterdam boek", waarvan burgemeester Samkalden in het voorwoord zegt dat Amsterdam erin wordt gepresenteerd zoals nog maar zelden gebeurd is.
In ieder geval is het vlot geschreven en geeft het veel historische en actuele informatie met prachtige foto's en andere illustraties. Men dient het overigens wel met de nodige reserve te lezen, maar daar komt men op de eerste pagina al achter, wanneer de schrijver vertelt dat in Amsterdam alles kan en mag en daar ook een oorzaak voor aanwijst: „De diepgewortelde Calvinistische gestrengheid heeft men afgeworpen, zoals bij de moderne tijd hoort". Trouwens de ondeugden van de hoofdstad worden als deugden voor het voetlicht gebracht. En de „verworvenheden" van de 20ste eeuw zoals provo's, kabouters, dolle mina's, NVSH, bezetting Maagdenhuis enz. worden breed uitgemeten.
Als de schrijver Jules B. Farber de koopmansgeest van de Amsterdammers afschildert en aantoont dat het de hoofdstedelingen altijd om geld verdienen te doen is geweest, maar dat die eigenschap ook de opbloei van de stad tot gevolg heeft gehad, moet hij constateren dat het Calvinisme daar mede debet aan is geweest. Hij schrijft: „Zelfs het Calvinisme stond welwillend tegenover de geldcultus en preekte, dat de mens de zedelijke plicht had zo hard mogelijk te werken - en dat insolventie een doodzonde was", daarmee demonstrerend toch maar weinig van het Calvinisme begrepen te hebben.
Farber geeft vooral voor de niet- Amsterdammer veel grote en kleine informatie over geschiedenis, leefklimaat, kunst en karakter van de Amsterdammer, die van dit boek overigens bepaald geen minderwaardigheidscomplex zal overhouden. De sfeer van de Jordaan, de legendarische volksbuurt over de Prinsengracht, wordt goed getekend en de alrijke intervieuws maken het boek tot een levendig geheel. Prinses Beatrix en prins Claus vertellen een speciale liefde tot de hoofdstad te hebben en er blijkt geen enkele rancune te zijn blijven hangen na hun tumulteuze huwelijksvoltrekking met rookbommen.
De verhouding tussen Amsterdam en de Oranjes is vaak koel geweest. Na de troonbestijging van Koningin Wilhelmina, waarbij ze van de Amsterdammers de Gouden Koets kreeg aangeboden ontstond er een nauwere band tussen het Koninklijke Huis en de hoofdstad.
Koningin Wilhelmina woonde geregeld in het paleis (vroeger stadhuis) op de Dam en ging soms te voet de Jordaan in om verf voor haar schilderijen te kopen.
Door de eeuwen heen betekende Amsterdam voor joden uit alle windstreken een veilige haven en ze hadden er hun eigen buurt met hun eigen gein, waar lief en leed gedeeld werd, totdat Hitler's troepen ook Nederland binnenvielen en de meeste Amsterdamse Joden in de gaskamers werden vermoord.
Amsterdam is een stad van records: 7000 beschermende monumenten, 2100 café's, 1200 bruggen, 6000 parken en plantsoenen, 6000 volkstuinders. Als financieel centrum heeft Amsterdam eeuwenlang de toon aangegeven met zn Beurs van zn bankverkeer.