Vergeeld. Vrij van inscripties.

Alfred Kossmann (Leiden, 31 januari 1922 - Amsterdam, 27 juni 1998) was een Nederlandse schrijver.
Kossmann groeide op in Rotterdam, waar zijn vader (Friedrich Kossmann) directeur was van de gemeentelijke bibliotheek. Hij zat een tijdje op het Erasmiaans Gymnasium. Daarna ging hij werken, eerst bij een boekhandel en later bij verschillende uitgeverijen. In de Tweede Wereldoorlog dook hij aanvankelijk onder, om aan de Arbeidsinzet te ontkomen, maar hij werd opgepakt en tewerkgesteld in Duitsland, samen met zijn tweelingbroer, de later beroemde historicus Ernst Kossmann. Deze ervaringen verwerkte Alfred later in de roman De nederlaag (1950). Na de oorlog werkte hij hoofdzakelijk bij uitgeverijen, terwijl hij daarnaast een indrukwekkend oeuvre bij elkaar schreef. Hij reisde bovendien veel en schreef daarover reisverhalen. In 1972 kreeg hij een ernstig auto-ongeluk, waarbij hij blijvend invalide werd. De roman Laatst ging ik spelevaren (1973) heeft daarop betrekking. Na dit ongeluk woonde Kossmann enkele jaren in Griekenland.
Zijn werk wordt gekenmerkt door een zekere ironie, die ook in het wetenschappelijk werk van zijn tweelingbroer is terug te vinden.

Prijzen
1951 - Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs voor De nederlaag
1960 - Prijs van de Stichting Kunstenaarsverzet 1942-1945 voor zijn verdiensten op het gebied van het korte verhaal
1964 - ANWB-prijs voor Reislust
1965 - Vijverbergprijs voor De smaak van groene kaas
1972 - Marianne Philips-prijs voor zijn gehele oeuvre, met name Ga weg, ga weg zei de vogel
1980 - Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre
1996 - Libris literatuurprijs voor Huldigingen
(Wikipedia)