Het leven is onzeker - niemand zal dat betwistten. Ook de bewoners van Reigersplaat wisten dit, maar toch.... men had een vastheid, een zekerheid, men had Juffrouw Duif. Op Juffrouw Duif kon je rekenen als op het opgaan van de zon of op het komen van het voorjaar. Ze werd gevreesd en men hield van haar. Iedereen in de kleine stad had de onvermijdelijke belevenis gekend zes jaar bij haar in de klas te hebben gezeten en door haar te zijn gekneed en gevormd. Je leerde van haar hoe je een gepaste houding bewaarde, je leerde goede manieren en dat je er voor moest zorgen er netjes uit te zien - net zoals de statige verschijning van Juffrouw Duif zelf - Juffrouw Duif, die iedereen in stilte "de Ontzagwekkende" noemde!
Niemand in het stadje was onbeïnvloed door zijn schooltijd heengekomen. Juffrouw Duif was een deel van het leven van iedere man, vrouw en kind geworden.
Het leek een onmogelijkheid, dat Juffrouw Duif ooit iets zou kunnen overkomen - en nu, nu was er blijkbaar toch iets gaande met haar. Juffrouw Duif, wier trots nimmer had toegelaten ook maar de minste zwakheid te tonen, voelt plotseling op een ochtend een stekende pijn in haar wervelkolom. Dit is het begin. Daarna ziet iedereen met verbijstering hoe zij naar het ziekenhuis wordt gedragen.
Vrijwel voor het eerst in haar leven heeft Juffrouw Duif het niet zelf voor het zeggen. In het ziekenhuis moet zij gehoorzamen aan de bevelen en voorschriften van anderen. En die anderen zijn haar oud-leerlingen!
Zij moet een zware operatie ondergaan, waarvan de afloop onzeker is. Als zij onder narcose is, doorleven wij met haar de dromen, waarin zij alle dingen doet die zij hebben gedaan als haar leven anders was verlopen. Dan ontwaakt zij uit de narcose en wacht de uitspraak van de dokter volkomen rustig af.
Deze zegt dan tot haar met opgewekte stem dezelfde woorden, die generaties tot haar spraken: "Goedemorgen, Juffrouw Duif!"