Mevrouw Romein-Verschoor haar jongste boek verhaalt in romanvorm over het leven van Hugo de Groot.
Hugo de Groot is een geleerde geweest. Van zijn allerprilste jeugd af was het Delfste wonderkind omringd door boeken. Het incident, waardoor hij bij ons volk vermaard is gebleven, is voor hem slechts in zo verre karakteristiek, als er een boekenkist aan te pas kwam. Niet zijn "daden" en zijn lotgevallen, maar zijn gedachten zijn het belangrijke in zijn bestaan, en wie hem recht wil doen, dient op die gedachten allen nadruk te laten vallen.
Mevrouw Romein doet dat ook inderdaad. Zij deinst er zelfs niet voor terug, De Groot, in een gesprek met zijn vrienden en leerlingen, de denkbeelden te laten ontwikkelen, die hij heeft neergelegd in zijn hoofdwerk „Over het recht van oorlog en vrede". Evenmin laat zij na, in te gaan op de staatkundige verhoudingen en de theologische geschillen, waarin haar held zo diep betrokken is geweest. Den gemakkelijken weg van het geromantiseerde levensverhaal, dat zijn kracht zoekt in het uiterlijke, het anecdotische, het dramatische, heeft zij versmaad.
Niettemin schenkt zij ook aan wat er mèt, niet alleen aan wat er in De Groot geschiedde, ruimschoots aandacht. Uiteraard leent zich dat het best voor het „verhaal", dat de historische roman toch altijd moet zijn. Daarmee hangt samen, dat het tweede gedeelte van het boek matter, minder levendig van toon is dan het eerste. In de periode vóór zijn ballingschap is De Groots leven nu eenmaal rijker geweest aan spectaculaire gebeurtenissen dan daarna. Zelfs in het woordgebruik komt deze verandering tot uiting. De archaïsmen, het vanouds beproefde middel van den historische-romanschrijver om stemming te wekken en het verleden visueel te maken, worden gaandeweg zeldzamer.