Als een journalist verre reizen doet dan kan hij veel verhalen. Veel meer dan een gewone bereisde Roel. Want hij is gewend, overal zijn neus in te steken, overal belangstelling voor te houden en overal nota van te nemen — niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk. En bovendien is hij er aan gewend, aan een gewoon verhaaltje precies den draai te geven, die er een buitengewoon verhaaltje van maakt. En al heeft hij dan niet meer inzicht, niet meer intellect en niet meer originaliteit dan de gemiddelde reiziger, hij heeft veel meer flair om uit een dag in Hongkong of een week in Shanghai te halen wat er in zit. En zoo is dit boek van dezen Hongaarschen journalist een gezellig en onderhoudend boek geworden. Het levert geen nieuwe gezichtspunten op. maar het houdt je bezig.
De schrijver is geneigd, alles wat met het Verre Oosten verband houdt, een klein beetje geïdealiseerd te zien. Van de twee groote groepen touristen: de groep, die het met grenzelooze minachting over „die smerige zwarten" heeft en die welke hoog opziet tegen de vermeende geestelijke superioriteit van den eersten den besten gekleurden broeder, is de laatste, waartoe de heer Lajtha behoort, wel de sympathiekste. Maar dat neemt niet weg, dat natuurlijk enkele van zijn verrukte beschouwingen met een klein korreltje zout genomen moeten worden.
Het meest heeft hij te vertellen over Japan, over Hawai en over Aimée Mc- Pherson. Aan deze langzamerhand een beetje in het vergeetboek rakende evangeliste wijdt hij een heel hoofdstuk, dat niet tot de minst onderhoudende van zijn werk behoort.
Over het geheel een plezierig boek, dat tot de goede ontspanningslectuur gerekend kan worden. (Bataviaasch Nieuwsblad)