Nu standbeelden sneuvelen en het Nederlandse koloniale verleden opnieuw tegen\nhet licht wordt gehouden, is het hoog tijd om ons weer te verdiepen in de koloniale\nletteren. Want is die besmette canon nog het lezen waard? En is het geen tijd om\nOeroeg en De stille kracht van hun sokkel te trekken? Waarom is er amper aandacht\nvoor de Surinaamse en Antilliaanse literatuur? En welke boeken en schrijvers zijn er\nvergeten of over het hoofd gezien?\n\nNamens De Groene Amsterdammer stelde Rasit Elibol De nieuwe koloniale leeslijst\nsamen: een bundel essays die de koloniale klassiekers aan een noodzakelijke\nnieuwe lezing onderwerpen, maar daar bovenal iets naast en tegenover plaatsen.\nBehalve ‘de Grote Drie’ van het Indische literaire erfgoed – Multatuli, Louis Couperus\nen Hella Haasse – lezen we Frans Lopulalan en Suwarsih Djojopuspito, en kijken we\nnaar de grote schrijvers van Suriname, zoals Edgar Cairo en Astrid Roemer, en de\nNederlandse Antillen, van Boeli van Leeuwen tot Radna Fabias.\n\nDe nieuwe koloniale leeslijst biedt een essentiële dwarsdoorsnede van de koloniale\nletteren, met werk van radicale denkers, conservatievelingen en vrijheidsvechters\ndat laat zien wat er in bezette tijden gebeurde en welke nasleep dit had voor latere\ngeneraties.\n\nMet essays van onder anderen Alfred Birney, Yra van Dijk, Lotfi El Hamidi,\nTheodor Holman, Warda El-Kaddouri, Michiel van Kempen, Tessa Leuwsha,\nLara Nuberg, Maaike Meijer, Marja Pruis, Alfred Schaffer, Manon Uphoff, Joost\nde Vries en Gloria Wekker.